دانستنیهای علمی
"موز صورتی" گیاهی از خانواده موز و دارای بذر می باشد. میوه های این گیاه به رنگ صورتی و کرکدار هستند. گل آذین های آن نیز به رنگ صورتی می باشند. یکی از ویژگی های این گیاه این است که پوست میوه های آن در حالت کاملاً رسیده از آن جدا شده و به سمت پایین برمی گردند.
از این گیاه به دلیل زیبایی گل ها و میوه ها، در باغ ها به عنوان گیاه زینتی نیز استفاده می شود.
این گیاه بومی هند و بخش هایی از جنوب شرقی آسیا است.
![موز صورتی]()
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
متوسط
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی گرمسیری
خاک مورد نياز
خاک های غنی از مواد غذای و مرطوب
|
موز صورتی گیاهی کوچک و مخصوص نواحی گرمسیری با عادت رشدی همانند موز که تا حدود 4 تا 6 فوت ارتفاع و گسترش تاج 3 تا 5 فوت رشد می کند.
با وجود بزرگ بودن برگ ها، فرم کلی درخت کوتاه بوده و به عنوان گیاهی کوچک دیده می شود.
میوه ها به طول سه اینچ، به رنگ صورتی و کرکدار هستند. این میوه ها روی شاخه های گلدهنده با گل آذین های صورتی رنگ به وجود می آیند. پوست میوه ها در صورت رسیدن کامل به عقب برگشته و از آن جدا می شوند. این گیاه اغلب به عنوان گیاهی زینتی کشت می شود ولی میوه های آن نیز خوراکی، شیرین و نرم می باشند. بذرهای این گیاه به حدی سخت هستند که می توانند دندان ها را بشکنند.
![Pink Banana]()
شرایط محیط رشد
این گیاه مخصوص نواحی گرمسیری است و در برخی موارد تا 20 درجه فارنهایت را می تواند تحمل کند. اگرچه در دماهای زیر 32 درجه فارنهایت ممکن است برگ ها از بین بروند ولی در صورت گرم شدن مجدد شرایط آب و هوایی، می توانند دوباره رشد کنند.
آبیاری منظم برای رشد این گیاه ضروری است. اما باید توجه کرد که آبیاری بیش از حد نباشد و سبب آب ایستابی نگردد.
از نظر نیاز نوری، رشد خوبی در شرایط نوری کامل به همراه سایه ی پراکنده دارد.
به خاک های غنی از مواد غذایی و به خوبی آبیاری شده نیاز دارد.
![Musa velutina]()
مقابله به آفات موز صورتی
آفات رایج Musa velutina و کنترل آنها
در نگهداری موز صورتی، آفات مکنده مانند شپشک آردآلود، شپشک سپردار، شته و کنه تارتن بیشترین اهمیت را دارند. علائم شامل چسبندگی (عسلک)، دوده سیاه، پیچیدگی برگ و لکههای زرد ریز است. ایزولهکردن گیاه آلوده و بازدید هفتگی پشت برگها کلید پیشگیری است. برای کنترل، شستوشوی برگها با آب ولرم و پاککردن تجمعات با پنبه آغشته به الکل (برای شپشکها) مفید است؛ سپس استفاده از صابون حشرهکش یا روغن باغبانی/نیم (Neem) طبق برچسب، در 2–3 نوبت با فاصله 7–10 روز توصیه میشود.
بیماریهای مهم و مدیریت
مهمترین مشکلات بیماریزا شامل پوسیدگی ریشه و طوقه ناشی از آبیاری زیاد و زهکشی ضعیف، لکهبرگیهای قارچی و در شرایط نامناسب، پژمردگیهای قارچی است. نشانهها شامل زردی عمومی، نرمشدن پایه ساقه، بوی نامطبوع خاک و لکههای قهوهای روی برگهاست. بهبود زهکشی، آبیاری پس از خشکشدن سطح خاک و حذف بخشهای پوسیده، مؤثرترین اقدام درمانی است. در لکهبرگیها، حذف برگهای آلوده و افزایش جریان هوا کمک میکند؛ در موارد شدید میتوان از قارچکشهای مسی/مانکوزب مطابق برچسب استفاده کرد.
پیشگیری و کاهش ریسک
قرنطینه گیاه جدید، ضدعفونی ابزار، تعویض خاک آلوده، پرهیز از خیسماندن طولانی برگها و تأمین نور و تغذیه متعادل، بروز آفات و بیماریها را بهطور معنیدار کاهش میدهد.
![موز صورتی]()
نحوه تکثیر موز صورتی
تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرها، تقسیم ریزوم ها، غده ها و یا ریشه جوش صورت می گیرد.
بذرها پس از چند ماه جوانه می زنند. و برای جوانه زنی به خاک گرم با دمای حدود 75 تا 85 درجه فارنهایت و مرطوب نیاز دارند.
فاصله بین گیاهان نیز برای کشت باید حدود 90 تا 120 سانتیمتر باشد.
از این گیاه به دلیل تولید میوه ها و گل های زیبا و صورتی و رشدی محدود به عنوان گیاهی زینتی در باغ ها استفاده می شود.
همچنین میوه های این گیاه خوراکی با طعمی شیرین و گوشتی نرم می باشد که به عنوان میوه ای خوراکی نیز کاربرد دارد.