نام علمي
Magnolia stellata
دانستنیهای علمی
ردهبندی و نامشناسی
Magnolia stellata (ماگنولیای ستارهای) از خانواده Magnoliaceae و از جنس Magnolia است؛ تیرهای باستانی از گیاهان گلدار که بقایای فسیلی آن به کرتاسه پسین میرسد. این گونه یکی از نخستین درختان گلدار ظهورکننده در بهار مناطق معتدل است. گلها معمولاً ۱۲ تا ۱۸ گلبرگ باریک شبیه ستاره دارند که علت نامگذاری «stellata» به معنی «ستارهای» است.
منطقه بومی و پراکنش طبیعی
زادگاه اصلی Magnolia stellata، ژاپن (نواحی مرکزی هونشو) است. در طبیعت، این گونه بیشتر در حاشیه جنگلها، کنار رودخانهها و در درههای مرطوب با خاک عمیق و نسبتاً اسیدی رشد میکند. در زیستگاه بومی، ارتفاعات پایین تا متوسط را اشغال میکند و در اقلیمهای با زمستان سرد و تابستان نسبتاً ملایم سازگار است.
ویژگیهای زیستگاهی و بومشناسی
Magnolia stellata درختچهای یا درخت کوچک برگریز است که سازگاری بالایی با نور کامل تا نیمسایه دارد. گلها پیش از ظهور کامل برگها باز میشوند و گردهافشانی آن عمدتاً توسط سوسکها و حشرات عمومیگردهخوار انجام میشود؛ الگویی که ویژگی بسیاری از مگنولیاسههای باستانی است. ساختار ساده پرچم و مادگی نشانهای از جایگاه تکاملی کهن این تیره در میان نهاندانگان است.
تاریخچه کشف و گسترش کشت
این گونه در قرن نوزدهم توسط گیاهشناسان اروپایی در ژاپن توصیف و به سرعت به عنوان گیاه زینتی معرفی شد. از اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، ماگنولیای ستارهای به اروپا و آمریکای شمالی وارد شد و بهعنوان یکی از مهمترین ارقام مگنولیا برای باغهای معتدل رواج یافت. تولید ارقام دورگه با گونههایی مانند M. kobus بخشی از برنامههای بهنژادی بود که به افزایش تنوع رنگ و اندازه گل در کشتهای زینتی انجامید.
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب و رطوبت یکنواخت؛ ترجیحاً خاک اسیدی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 5 تا 6.5
|
ساقه و عادت رشدی
Magnolia stellata درختچهای خزانکننده با قامت نسبتاً کوتاه است که معمولاً بین ۱٫۵ تا ۳ متر ارتفاع میگیرد. ساقهها چندساقهای، منشعب و دارای فرمی گسترده و نسبتاً متراکم هستند. پوست ساقه در سنین جوانی خاکستری روشن و صاف است و با افزایش سن کمی زبرتر و تیرهتر میشود. شاخههای افقی و متمایل به بیرون، تاجی ستارهای و باز ایجاد میکنند که نام گونه نیز به آن اشاره دارد.
برگها
برگهای ماگنولیا ستلّاتا ساده، بیکرک یا کمکرک، و به شکل بیضی تا معکوسبیضی هستند. طول برگها معمولاً ۶ تا ۱۰ سانتیمتر و عرض آنها ۳ تا ۵ سانتیمتر است. حاشیه برگها صاف و بدون بریدگی بوده و رگبندی اصلی بهخوبی روی سطح برگ قابل مشاهده است. رنگ برگ در بهار و تابستان سبز براق تا سبز تیره و در پشت کمی روشنتر است. در پاییز، برگها اغلب به رنگ زرد تا زرد مایل به نارنجی در میآیند و جلوه زینتی گیاه را تقویت میکنند.
گلها
مهمترین اندام ظاهری این گیاه گلهای درشت و زودگُل آن است. گلها پیش از ظهور کامل برگها در اواخر زمستان تا اوایل بهار باز میشوند و قطر آنها معمولاً ۸ تا ۱۲ سانتیمتر است. هر گل از تعداد زیادی گلبرگ باریک و کشیده (معمولاً ۱۲ تا ۳۰ عدد) تشکیل شده که بهصورت شعاعی پیرامون مرکز گل آرایش یافتهاند و ظاهری ستارهای ایجاد میکنند. رنگ گلبرگها عمدتاً سفید خالص است، اما در برخی ارقام، سایههای صورتی کمرنگ در غنچه و قاعده گلبرگ دیده میشود. عطر ملایم و مطبوع گلها، همراه با رنگ روشن و شکل ستارهای، این گونه را به یکی از زیباترین ماگنولیاهای زینتی تبدیل کرده است.
میوه و بذر
میوهها به صورت مخروطکهای دوکیشکل کوچک ظاهر میشوند که پس از رسیدن، دانههای قرمز یا نارنجیرنگ را آشکار میکنند. هرچند ارزش زینتی میوهها نسبت به گلها کمتر است، رنگ دانهها در برابر پسزمینه شاخهها، بهویژه در اواخر تابستان، جلوهای ظریف به گیاه میبخشد.
شرایط محیط رشد
دمای مناسب برای رشد ماگنولیای ستارهای
ماگنولیای ستارهای گیاهی خزاندار و مقاوم به سرما است. دامنه دمایی ایدهآل آن بین ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتیگراد در فصل رشد است. در زمستان تا حدود منفی ۱۵ درجه را تحمل میکند، به شرطی که خاک نهچندان خیس و زهکش خوب باشد. جوانههای گل نسبت به یخبندان دیرهنگام بهاره حساساند؛ بنابراین بهتر است در نقاطی کاشته شود که از باد سرد و سرمای ناگهانی محافظت شوند.
نیاز نوری و محل کاشت
بهترین رشد و گلدهی ماگنولیای ستارهای در آفتاب ملایم تا نیمسایه است. در مناطق خنک میتوان آن را در آفتاب کامل کاشت، اما در مناطق گرمتر، نور صبح و سایه بعدازظهر از سوختگی برگ و کاهش عمر گلها جلوگیری میکند. کاشت در محل باز ولی محفوظ از بادهای شدید توصیه میشود، زیرا باد میتواند شاخههای لطیف و گلها را آسیب بزند.
ویژگیهای خاک و تغذیه
این گیاه خاکهای عمیق، سبک تا متوسط، غنی از مواد آلی و با زهکش خوب را ترجیح میدهد. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۵٫۵ تا ۷) برای آن مناسبتر است. از خاکهای سنگین و غرقاب باید پرهیز کرد، زیرا باعث پوسیدگی ریشه میشوند. افزودن کمپوست پوسیده یا خاکبرگ در هنگام کاشت و هر سال در اواخر زمستان به بهبود ساختار خاک و تأمین تغذیه کمک میکند.
آبیاری و رطوبت
ماگنولیای ستارهای به رطوبت یکنواخت خاک حساس است؛ خاک باید همیشه کمی نمناک باشد اما هرگز باتلاقی نشود. در سالهای اول، آبیاری منظم به استقرار ریشهها کمک میکند. استفاده از مالچ آلی در اطراف طوقه، تبخیر را کاهش داده و دما و رطوبت خاک را پایدار نگه میدارد. رطوبت نسبی متوسط هوا برای گیاه کافی است و نیاز به غبارپاشی مستقیم روی برگها وجود ندارد.
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
آشنایی با جنس مگنولیا و همه گونه های آن گياهان ديگر از همين خانواده :
آشنایی با تیره ماگنولیا و جنس های آن