سرخس **زنگی‌دارو** (*Asplenium scolopendrium*؛ مترادف رایج: *Phyllitis scolopendrium*) سرخسی همیشه‌سبز و سایه‌دوست است که در **دمای معتدل** بهترین رشد را دارد (تقریباً ۱۰–۲۵°C) و به **رطوبت بالا** و خاک همواره **مرطوب اما با زهکشی خوب** نیازمند است. نور مناسب آن **سایه تا نیم‌سایه** و نور فیلترشده است و در آفتاب مستقیم (به‌ویژه در گرما و خشکی) دچار سوختگی و ضعف رشد می‌شود.

از نظر **بومی و زیستگاه**، این گونه عمدتاً بومی **اروپا** و بخش‌هایی از **غرب آسیا** و **شمال آفریقا** گزارش می‌شود و بیشتر در **جنگل‌های مرطوب، دره‌های سایه‌دار، شکاف صخره‌ها، کناره چشمه‌ها** و به‌ویژه روی **بسترهای آهکی** (خاک‌های قلیایی تا خنثی) دیده می‌شود.

در **خصوصیات ظاهری**، گیاه دارای **ریزوم کوتاه** و دسته‌ای از **برگ‌های ساده، نواری تا نیزه‌ای و چرمی** (برخلاف بسیاری از سرخس‌ها که برگ‌های شانه‌ای دارند) است؛ حاشیه برگ‌ها معمولاً **موج‌دار** است. **هاگدان‌ها (سوری‌ها)** به صورت **ردیف‌های خطی** در پشت برگ و در امتداد رگبرگ‌ها تشکیل می‌شوند.

**نام‌های رایج جهانی** آن شامل **Hart’s-tongue fern** (سرخس زبان‌گوزنی/زبان‌قلب) و **Scolopendrium fern** است. در منابع فارسی، نام **زنگی‌دارو** برای این گیاه ذکر می‌شود. (کاربرد دارویی یا صنعتی بسیار مشهور و یک‌دست برای این گونه در منابع عمومی به اندازه‌ای برجسته نیست که به‌عنوان ویژگی اصلی معرفی شود.)