شنبلیله (Trigonella ) و همه ارقام آن

تاریخ انتشار: 1394/08/28
شنبلیله  (Trigonella ) و همه ارقام آن
گیاهان جنس Trigonella از خانواده بقولات






معرفی جنس گیاهی Trigonella

جنس Trigonella (شنبلیله‌ها) یکی از جنس‌های مهم در تیره باقلاییان (Fabaceae) است که شامل گونه‌های علفی یک‌ساله یا چندساله با پراکنش عمدتاً در نواحی مدیترانه‌ای، غرب و جنوب آسیا و بخش‌هایی از شمال آفریقا می‌باشد. این جنس از دیدگاه گیاه‌شناسی، کشاورزی و دارویی اهمیت دارد و بسیاری از گونه‌های آن به دلیل ترکیبات معطر و متابولیت‌های ثانویه ویژه شناخته می‌شوند.





ویژگی‌های ریخت‌شناسی مشترک در گونه‌های Trigonella




عادت رشد و ساقه

اغلب گونه‌های Trigonella گیاهانی علفی هستند که به صورت قائم تا نیمه‌خوابیده رشد می‌کنند. ساقه‌ها معمولاً باریک، منشعب و گاه دارای کرک‌های ظریف‌اند. در بسیاری از گونه‌ها، ساختار رویشی به گونه‌ای است که گیاه می‌تواند در دوره‌های کوتاه رشد، به گلدهی و بذر‌دهی برسد؛ ویژگی‌ای که با اقلیم‌های نیمه‌خشک و فصول کوتاه سازگار است.




برگ‌ها

برگ‌ها در بیشتر گونه‌های این جنس سه‌برگچه‌ای (trifoliolate) هستند؛ یعنی هر برگ از سه برگچه تشکیل شده است. برگچه‌ها معمولاً بیضوی تا نیزه‌ای، با حاشیه دندانه‌دار ریز یا تقریباً صاف‌اند و در برخی گونه‌ها کرک‌دار می‌شوند. وجود استیپول (گوشوارک) در قاعده دمبرگ از ویژگی‌های رایج در این جنس و بسیاری از باقلاییان است.




گل‌آذین و گل‌ها

گل‌ها عموماً از نوع پروانه‌آسا (papilionaceous) هستند که شامل درفش، بال‌ها و ناو می‌باشند. گل‌آذین‌ها اغلب محوری و به صورت تک‌گل یا چندگل کوچک تشکیل می‌شوند. رنگ گل‌ها در گونه‌های مختلف معمولاً در طیفی از سفید، کرم، زرد تا بنفش کم‌رنگ دیده می‌شود. ساختار گل در Trigonella به طور کلی با گرده‌افشانی حشرات سازگار است و شکل ناو و بال‌ها نقش مهمی در هدایت گرده‌افشان‌ها دارد.




میوه و بذر

میوه در این جنس از نوع نیام (legume) است. نیام‌ها در گونه‌های مختلف می‌توانند کشیده، خمیده، گاه داسی‌شکل یا تقریباً مستقیم باشند و در برخی گونه‌ها نوک‌دار و منقارمانند دیده می‌شوند. بذرها معمولاً کوچک تا متوسط، زاویه‌دار یا مکعبی-نامنظم و به رنگ زرد تا قهوه‌ای‌اند. شکل و طول نیام و تعداد بذرها از مهم‌ترین صفات تشخیصی گونه‌ها در این جنس است.




ریشه و همزیستی با باکتری‌های تثبیت‌کننده نیتروژن

گونه‌های Trigonella مانند بسیاری از اعضای تیره Fabaceae توانایی همزیستی با باکتری‌های ریزوبیومی را دارند و گره‌های ریشه‌ای تشکیل می‌دهند. این ویژگی سبب تثبیت زیستی نیتروژن و بهبود حاصلخیزی خاک می‌شود و از دلایل اهمیت برخی گونه‌ها در تناوب زراعی و کشاورزی کم‌نهاده است.





ویژگی‌های فیزیولوژیک و بوم‌شناختی مشترک

بسیاری از گونه‌های این جنس به شرایط اقلیمی نیمه‌خشک و مدیترانه‌ای سازگارند و می‌توانند دوره‌های کم‌آبی را تحمل کنند، هرچند سطح تحمل خشکی بین گونه‌ها متفاوت است. چرخه زندگی کوتاه، تولید بذر قابل‌توجه و توانایی رشد در خاک‌های نسبتاً فقیر از ویژگی‌هایی است که به بقای آن‌ها در زیستگاه‌های متغیر کمک می‌کند.





ترکیبات شیمیایی شاخص و اهمیت اقتصادی

در تعدادی از گونه‌های Trigonella ترکیبات معطر و مواد ثانویه مانند ساپونین‌ها، آلکالوئیدها و ترکیبات فنولی گزارش شده‌اند که می‌توانند در عطر، طعم و نیز کاربری‌های سنتی نقش داشته باشند. برخی گونه‌ها به عنوان گیاه خوراکی، ادویه‌ای یا علوفه‌ای ارزشمندند و بخش‌های مختلف آن‌ها (برگ، بذر یا اندام‌های هوایی) بسته به گونه و فرهنگ غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرد.





نکات کلیدی در شناسایی گونه‌های Trigonella

برای تفکیک گونه‌های مختلف این جنس، معمولاً به مجموعه‌ای از صفات توجه می‌شود: شکل و اندازه برگچه‌ها، میزان کرک‌داری، تعداد گل‌ها در گل‌آذین، رنگ گل، و به‌ویژه شکل نیام (خمیده یا مستقیم بودن، طول، وجود منقار، تعداد بذر). در بسیاری از فلورهای گیاهی، صفات میوه و بذر نقش تعیین‌کننده‌تری نسبت به صفات رویشی دارند.





فهرستی از برخی گونه‌های جنس Trigonella

در ادامه، تعدادی از گونه‌های شناخته‌شده این جنس فهرست شده‌اند:

  • Trigonella foenum-graecum (شنبلیله)
  • Trigonella caerulea (شنبلیله آبی)
  • Trigonella corniculata
  • Trigonella monantha
  • Trigonella stellata
  • Trigonella arabica
  • Trigonella balansae
  • Trigonella spinosa
  • Trigonella macrorrhyncha
  • Trigonella spruneriana

امتیاز شما به این مقاله

میانگین امتیاز: 5 از ۵، بر اساس 1 امتیاز

پرسش‌ها و نظرات این مقاله

هنوز پرسش یا نظری برای این مقاله ثبت نشده است.

ثبت پرسش یا نظر جدید