این گیاه با نام علمی Liriodendron tulipifera و نام مرسوم (Tulip Tree) که به فارسي لالهدرختی آمریکایی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Magnoliaceae بومي بومی شرق آمریکای شمالی؛ از جنوب انتاریو و نیوانگلند تا فلوریدا و شرق تگزاس مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاکهای عمیق، لومی و غنی از مواد آلی با زهکشی خوب؛ مرطوب ولی بدون ماندابی؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
دانستنیهای علمی
نام علمي
Liriodendron tulipifera
ردهبندی و جایگاه گیاهشناسی
Liriodendron tulipifera که در فارسی به «لالهدرختی آمریکایی» شناخته میشود، از تیرهٔ Magnoliaceae و یکی از دو گونهٔ اصلی جنس Liriodendron است. این جنس تنها شامل دو گونه زنده است: L. tulipifera در آمریکای شمالی و L. chinense در شرق آسیا که نمونهای جالب از پراکنش گسسته (disjunct distribution) در تبار مگنولیاسهها به شمار میرود. این درخت از دیدگاه تبارزایی، جزو گیاهان گلدار «نسبتاً کهنزاد» به حساب میآید.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زادگاه طبیعی لالهدرختی آمریکایی، شرق و جنوب شرقی آمریکای شمالی است؛ از ایالتهای نیوانگلند و درهٔ اوهایو تا سواحل خلیج مکزیک و بخشهایی از تگزاس. این گونه در بسیاری از جنگلهای برگریز شرق آمریکا، بهویژه در دامنههای کوههای آپالاچی، یکی از بلندترین درختان بومی است و گاهی ارتفاع آن از ۵۰ متر فراتر میرود. در ایران و دیگر مناطق معتدل جهان، بیشتر به صورت گونهای زینتی در باغها و پارکهای گیاهشناسی کاشته میشود.
زیستگاه و ویژگیهای بومشناختی
لالهدرختی آمریکایی در خاکهای عمیق، حاصلخیز و نسبتاً مرطوب بهترین رشد را دارد و اغلب در درهها، کنارهٔ جویبارها و جنگلهای مختلط برگریز دیده میشود. این گونه به نور فراوان نیاز دارد و در جنگلهای طبیعی معمولاً در نقش گونهٔ جانشین اولیه تا میانه ظاهر میشود. گلهای شبیه لالهٔ آن منبع نوش برای گردهافشانهایی چون زنبورها هستند و دانههای بالدارش توسط باد پخش میشود.
تاریخچه علمی و فرهنگی
این گونه در ۱۷۵۳ توسط کارل لینه بهطور رسمی توصیف و نامگذاری شد. چوب سبک و یکنواخت آن از سدههای گذشته در نجاری، سازسازی و صنایع چوبی در آمریکای شمالی اهمیت داشته است. بومیان آمریکا از بخشهای مختلف درخت در طب سنتی و نیز برای ساخت قایق استفاده میکردند. امروزه لالهدرختی آمریکایی علاوه بر ارزش زینتی، بهعنوان گونهای شاخص برای مطالعهٔ تکامل مگنولیاسهها و بومشناسی جنگلهای برگریز شرقی آمریکا مطرح است.
خصوصیات - معرفی
ساقه و تنه
لالهدرختی آمریکایی درختی بلندبا تنهای راست و ستونی است که در شرایط مناسب میتواند تا حدود ۳۰ تا ۴۵ متر ارتفاع پیدا کند. پوست تنه در سنین جوانی صاف و خاکستری روشن است، اما با افزایش سن، ترکدار و نسبتاً شیاردار میشود. قطر تنه میتواند بسیار زیاد شده و حالت استوانهای نسبتاً منظم با شاخهدهی در ارتفاع بالا ایجاد کند، بهطوریکه تاج درخت بیشتر در قسمت فوقانی شکل میگیرد.
برگها
برگهای لالهدرختی آمریکایی ساده، متناوب و بدون بریدگی عمیق لوبها هستند. شکل برگها بسیار متمایز و به صورت چهارلوبه با رأس بریده و شبیه طرح یک جام یا لاله است. اندازهی برگ معمولاً ۸ تا ۱۵ سانتیمتر طول دارد، اما در شرایط مطلوب میتواند بزرگتر شود. رنگ برگها در فصل رشد سبز روشن تا سبز متوسط بوده و سطح فوقانی نسبتاً براق است. در پاییز، برگها به رنگ زرد طلایی درخشان در میآیند که جلوهی زینتی ویژهای به درخت میدهد.
گلها
گلهای این گیاه درشت، جاممانند و شبیه گل لاله هستند و نام رایج آن نیز از همین ویژگی گرفته شده است. قطر گل معمولاً ۴ تا ۶ سانتیمتر است. گلها دارای گلبرگهای ضخیم و مومی با رنگ زمینه سبز مایل به زرد و لکههای نارنجی تا زرد پررنگ در بخش میانی هستند. گلها به صورت منفرد در انتهای شاخهها ظاهر شده و حالت نسبتاً ایستاده دارند. ساختار گل شامل پرچمهای متعدد و مادگی کشیده در مرکز است.
میوه و بذر
میوه به صورت مخروطیشکل و راست، مرکب از تعدادی فندقه بالدار است که روی محور مرکزی چیده شدهاند. اندازهی میوه حدود ۵ تا ۸ سانتیمتر طول دارد و در ابتدا سبز، سپس به رنگ قهوهای متمایل میشود. بالهای بذرها باریک و کشیدهاند و به انتشار دانهها توسط باد کمک میکنند.
شرایط نگهداری لالهدرختی آمریکایی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاکهای عمیق، لومی و غنی از مواد آلی با زهکشی خوب؛ مرطوب ولی بدون ماندابی؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
|
دمای مناسب برای لالهدرختی آمریکایی
لالهدرختی آمریکایی (Liriodendron tulipifera) در اقلیمهای معتدل بهترین رشد را دارد. این گیاه دمای معتدل با زمستانهای ملایم تا سرد و تابستانهای نهچندان سوزان را ترجیح میدهد. دامنه دمایی حدود ۰ تا ۳۰ درجه سانتیگراد برای رشد قابلقبول است، اما یخبندانهای طولانی و گرمای شدید همراه با خشکی میتواند به رشد و جوانهها آسیب بزند.
نور و محل کاشت
لالهدرختی آمریکایی یک گونه نورپسند است. بهترین رشد آن در آفتاب کامل تا نیمسایه صورت میگیرد، بهویژه در خاکهای عمیق و مرطوب. در مناطق گرمتر، وجود سایه سبک در بعدازظهر میتواند از سوختگی برگها جلوگیری کند. کاشت در محلی باز که باد شدید عمودی نداشته باشد، به استقرار بهتر نهال کمک میکند.
رطوبت و نیاز آبی
این درخت به رطوبت یکنواخت خاک حساس است و خشکی طولانی را تحمل نمیکند. خاک همواره باید کمی مرطوب نگه داشته شود، اما غرقابی شدن و ماندآب برای ریشهها زیانآور است. در سالهای نخست کاشت، آبیاری منظم در فصل رشد ضروری است، بهویژه در تابستانهای خشک.
خاک و ویژگیهای بستر کاشت
لالهدرختی آمریکایی در خاکهای عمیق، غنی از مواد آلی و با زهکش خوب بهترین عملکرد را دارد. pH کمی اسیدی تا خنثی (تقریباً ۵٫۵ تا ۷) برای این گونه مناسب است. خاکهای سنگین و متراکم باید با افزودن کمپوست و مواد آلی سبک شوند تا تهویه و رشد ریشهها بهبود یابد.
سایر شرایط محیطی و نگهداری
حفاظت از نهالهای جوان در برابر بادهای شدید و سرمای ناگهانی اهمیت دارد. مالچپاشی اطراف پای درخت به حفظ رطوبت، تعدیل دما و بهبود ساختار خاک کمک میکند. پرهیز از فشردگی خاک در محدوده ریشه برای سلامت و رشد پایدار این درخت ضروری است.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :