نام علمي
Antidesma venosum
دانستنیهای علمی
ردهبندی و جایگاه گیاهشناسی
Antidesma venosum که با نام رایج «تِسِل بِری» شناخته میشود، از دیدگاه ردهبندی در خانواده Phyllanthaceae قرار میگیرد؛ خانوادهای که پیشتر بسیاری از اعضای آن در مفهوم گستردهتر Euphorbiaceae گنجانده میشدند. این گونه متعلق به جنس Antidesma است؛ جنسی عمدتاً گرمسیری که گونههای آن اغلب درختچه یا درختان کوچکِ جنگلهای کمارتفاع هستند.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
این گونه بومی آفریقای گرمسیری و جنوبی است و گزارشهای فلوری آن حضورش را در بخشهایی از جنوب و جنوبشرقی آفریقا نشان میدهد. پراکنش آن با کمربندهای زیستاقلیمی دارای فصلهای مرطوب-خشک همخوانی دارد، جایی که گیاهان چوبیِ سازگار به خشکی و آتشسوزیهای دورهای مزیت رقابتی دارند.
زیستگاه و بومشناسی
Antidesma venosum معمولاً در حاشیه جنگلها، بوتهزارها، جنگلزارهای باز و نواحی رودخانهای دیده میشود. این زیستگاهها غالباً خاکهایی با زهکشی نسبتاً مناسب و نور متغیر (از نیمسایه تا آفتاب) فراهم میکنند. استقرار در مرز جنگل و ساوان به این گونه امکان میدهد از منابع نوری و رطوبتی متغیر بهره ببرد و در الگوهای جانشینی اکولوژیک نقش داشته باشد.
تاریخچه و اهمیت علمی
جنس Antidesma از دیرباز در مطالعات فلوریِ مناطق گرمسیری مورد توجه بوده است، زیرا تفکیک گونهها در آن به ویژگیهای ریختشناسی برگ، رگبرگها و ساختارهای زایشی وابسته است. قرارگیری این گونه در Phyllanthaceae همچنین نمونهای از تغییرات نوین ردهبندیِ مبتنی بر شواهد تبارزایی و بازنگری در مرزبندی خانوادهها در دولپهایها به شمار میآید.
![تِسِل بِری]()
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی گرمسیری
خاک مورد نياز
خاک هایی با بافت سبک و دارای مواد آلی (کمپوست)
|
"آنتیدسما ونوسوم" یا "تِسِل بِری" گیاهی از خانواده ی فیلانتاسه (Phyllanthaceae) است که در سال 1753 به وسیله ی لینه نامگذاری شد. این گیاه بومی نواحی گرمسیر آفریقا، جنوب، شرق و جنوب شرقی آسیا و استرالیا است. بزرگترین تنوع گیاهان این خانواده مربوط به جنوب شرقی آسیا است.
این گونه، درخت یا درختچه ای همیشه سبز تا نیمه خزاندار، با تاجی انبوه و میوه هایی قرمز رنگ که بسیار مورد علاقه ی پرندگان است، می باشد. این درخت یا درختچه، چندساله بوده و از 0.55 متر تا بیش از 15 متر طول دارد. تاج این گیاه گرد و انبوه است. ساقه های قدیمی و به رنگ خاکستری براق (در نواحی سایه) و یا خاکستری کمرنگ (در نواحی آفتابی) می باشند. ساقه هایی با طول عمر متوسط، ثاف و به رنگ قهوه ای تا قهوه ای مایل به خاکستری به همراه عدسک های پراکنده به رنگ خاکستری کمرنگ است. شاخه های جدید نیز بسیار کرکدار و به رنگ سبز می باشند که با افزایش سن به رنگ قهوه ای کمرنگ تبدیل می شوند.
برگ ها ساده، با آرایش متناوب تا کم و بیش مارپیچی، با انتهایی گرد یا بدون نوک، به طول 150 میلیمتر و عرض 70 میلیمتر دیده می شوند. پهنک یا سطح رویی برگ چرمی و به رنگ سبز براق، سطح زیرین پوشیده از کرک های ریز و به رنگ سبز کمرنگ می باشد. دمبرگ ها نیز کرکدار بوده و بیش از 6 میلیمتر نیز طول دارند.
گل ها کوچک و مشخص اند. گل های نر در شاتون های دراز و نازک و در انتهای شاخه های سال جاری تشکیل می شوند. گل های ماده نیز به صورت شاتون های کوتاه تر نسبت به گل های نر و در انتهای شاخه ها به وجود می آیند. زمان گلدهی این گیاهان از اکتبر تا ژانویه است.
میوه ها بسیار کوچک، تخم مرغی شکل، به طول حدود 10 میلیمتر و قطر 8 میلیمتر با اگزوکارپی نرم و گوشتی و مزوکارپی خوراکی می باشند. این میوه ها در ابتدا به رنگ زرد کمرنگ بوده که به مرور زمان به رنگ قرمز تیره و در نهایت در میوه های رسیده به رنگ سیاه دیده می شوند. زمان میوه دهی این گیاهان نیز از ژانویه تا ماه "می" می باشد.
![tasselberry]()
شرایط محیط رشد
آنتیدسما ونوسوم اغلب در نواحی گرمسیری یافت می شود. دامنه ی پراکنش آن نیز از ارتفاعات 7 تا 1220 متری بالاتر از سطح دریا است. در نواحی ساحلی، خاک های شنی و چمنزارهای پوشیده از درخت یافت می شود.
این گونه ی گیاهی نمی تواند سرما را تحمل کند بنابراین باید در نواحی که فاقد سرمای زمستان یا بهاره هستند کشت گردد.
گل های این گیاهان به دلیل بوی قوی می توانند پرانه ها و حشرات را به خود جذب کنند. همچنین میوه های آن نیز مورد پسند برخی از پرندگان می باشند.
![Antidesma venosum]()
نحوه تکثیر تِسِل بِری
این درخت به راحتی توسط کشت بذرها تکثیر می شود. نشاکاری و انتقال آنها سبب افزایش سرعت رشد آنها خواهد شد. و در هر سال می توانند حدود 800 تا 900 میلیمتر رشد کنند. جهت کشت بذرها، میوه های سیاه و رسیده را شسته و خشک می کنند سپس بذرها را جدا کرده و در زمان مناسب در مخلوطی از شن و کمپوست (مواد آلی) کشت می کنند. بذرها باید با لایه ای نازک از مخلوط خاک (شن و کمپوست) پوشیده شوند تا بتوانند در شرایط مناطق گرم، رطوبت خود را حفظ نمایند. این بذرها معمولاً بین 10 تا 20 روز جوانه می زنند. سرعت جوانه زنی آنها نیز 70 تا 80 درصد می باشد. نهال های بذری پس از مرحله ی سه برگی شدن، باید به کیسه ها یا گلدان هایی با مخلوط خاک شنی و کمپوست انتقال یابند.
علاوه بر استفاده از میوه های خوراکی این گیاه، از آن همچنین به عنوان درختی زینتی در باغ ها و پارک ها و یا باغ های پرندگان استفاده می شود. همچنین از چوب آن نیز در ساخت و ساز بهره می گیرند. ولی به دلیل حساسیت آن به سرما، باید در نواحی گرم و بدون ماه های سرد و طولانی کشت گردند.
عصاره ی حاصل از ریشه های آن نیز برای درمان بیماری های قلبی کاربرد دارد. دم کرده ی برگ و ریشه های آن برای درمان سرفه و ناراحتی های معده مورد استفاده قرار می گیرد.
گل های این گیاهان نیز به دلیل بوی قوی می توانند پرانه ها و حشرات را به خود جذب کنند. همچنین میوه های آن نیز مورد پسند برخی از پرندگان می باشند.