این پرسش در زیر مطلب معرفی و راهنمای پرورش گیاهان زینتی - بید مجنون مطرح شده است. سیاه شدن سرشاخه و پژمردگی قلمه بید مجنون بعد از انتقال به گلدان؛ علت چیست و چطور نجاتش بدیم؟ پرسیده شده توسط: هُژَبر دِژَمی ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۳۷ وضعیت: آفلاین بازدید: ۴ امتیاز سوال: ۰ ▲ ▼ × درود بر دوستان. یک شاخه نسبتا قطورِ بید مجنون رو از یک درختِ کهن بریدم . شاخه هاش رو هرس کردم و در آب گذاشتم. تقریبا دو متر ارتفاع و به قطرِ ۷ سانتی متر . شاخه های کوچکی هم آماده کردم و در آب گذاشتم . بعد از دو هفته ، ریشه در و شروع به جوانه زنی کرد . در گدایی که آماده کرده بودم قرار دادم و با خاک رس و خاک برگ کاشتم. آب دادم تا خاک نشست کرد و دوباره خاک اضافه کردم. جوانه ها رشدکردند . تقریبا بعد از ده روز متوجه شدم که جوانه ها در حال پژمردگی هستند و یکی از شاخه ها از نوک شاخه شروع به سیاه شدن کرده و جوانه های اون شاخه خشک شدن . یک شاخه ۱۵ سانتی که ۷ یا ۸ سانتی متر سیاه شده. امیدوارم که دوستانِ عزیز راهنمایی بفرمایند تا درختِ عزیزم آسیب نبینه. سپاسگزارم.
محسن شهاب الدین تهران | آفلاین | پستها: ۱۵۸۹۶ | امتیاز کاربر: ۷۵۷۴ پاسخ منتخب ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۵، ساعت ۰۲:۳۹ امتیاز پاسخ: ۱ ▲ ▼ × سلام اين اتفاقي که افتاده معمولاً از ترکيبِ چند عامل مياد: شوکِ انتقال از آب به خاک + خاکِ سنگين و کمهوا (خاک رس) + شروع پوسيدگي/قارچ در محل زخم و سرشاخه. بيد مجنون خيلي ريشهدهياش در آب قويه، ولي «ريشههايي که تو آب ساخته» معمولاً ظريف و کمجاناند و وقتي يکدفعه ميرن تو خاک سنگين، نفسشون ميبُره و گياه ميگه: «من استعفا ميدم!» 😅 سياه شدن از نوک شاخه غالباً يعني بافت سرشاخه يا يخ زده/آفتابسوخته نشده، بلکه بيشتر خشکيدگي شاخه (Dieback) بهعلت آلودگي قارچي/باکتريايي يا اختلال آبرساني بعد از آسيب ريشه است. مخصوصاً وقتي خاک رس باشه و آب زياد بديم، پاي قلمه خيس ميمونه و ريشه تازهکار خيلي سريع دچار مشکل ميشه. اقدام فوري ۱: هرسِ درماني — اون سرشاخه سياه رو با قيچي تيز و ضدعفونيشده (الکل ۷۰٪ يا وايتکس رقيق ۱۰٪) تا جايي که به بافت سالمِ سبز/سفيد برسي قطع کن. فقط نوک سياه رو نزن؛ حداقل ۱۰–۲۰ سانت پايينتر از قسمت سياه ببر (يا تا جايي که مقطع کاملاً سالم باشه). بعد از هر برش، قيچي رو دوباره ضدعفوني کن تا بيماري رو پخش نکني. اقدام فوري ۲: خاک رو سبک و هواخور کن — بيد مجنون آبدوسته ولي «غرقابیِ بيهوا» رو دوست نداره. ترکيب خاک رس + آبياري سنگين = مهمانیِ پوسيدگي ريشه. اگر امکانش هست، قلمه رو با احتياط دربيار و در گلداني با زهکش عالي بکار: خاک برگ/کمپوست + کوکوپيت يا پيت + پرليت/ماسه شسته (حداقل ۳۰–۴۰٪ مواد سبک مثل پرليت). ته گلدان حتماً سوراخهاي خروج آب داشته باشه؛ زيرگلداني هم آب جمع نکنه. اقدام فوري ۳: آبياري دقيق (نه احساسي) — بعد از تعويض يا اصلاح بستر، يک آبياري کامل بده تا آب از زير خارج بشه. از اون به بعد هر وقت ۲–۳ سانت سطح خاک خشک شد آب بده. بيد تشنه ميشه، اما در اين مرحله ريشهها هنوز کماند و «زياد آب» ميتونه کشندهتر از «کم آب» باشه. هدف: مرطوبِ يکنواخت، نه لجنزار. اقدام فوري ۴: نور و دما — فعلاً ببرش جايي با نور زياد ولي آفتاب مستقيمِ تندِ ظهر نخوره (مثلاً آفتاب صبح يا سايهروشن). باد داغ هم پژمردگي رو بدتر ميکنه. اگر بيرونه، چند روز اول محافظت از باد کمک ميکنه. (بيد عاشق آفتابه، ولي اول بايد زنده بمونه 😄) اقدام فوري ۵: اگر احتمال قارچ بالاست — وقتي سياهي و خشکيدگي از نوک مياد و همزمان پژمردگي داريم، يک عامل قارچي هم ميتونه در کار باشه. اگر دسترسي داري، يک نوبت قارچکش عمومي (مثل فرآوردههاي مسي يا قارچکشهاي مناسبِ خشکيدگي سرشاخه/پوسيدگي ريشه طبق برچسب) ميتونه کمککننده باشه؛ اما اصل ماجرا همان زهکشي، سبکسازي خاک و مديريت آبياري است. قارچکش بدون اصلاح شرايط مثل چتر زدن زير آبشاره! نکته مهم درباره قلمه خيلي قطور (قطر ۷ سانت) — اين جور قلمهها ريشه ميدن، ولي راه افتادنشون زمان ميبره و اگر تاج (شاخه و برگ) زياد باشه، ريشه کم مياره. پس بهتره حجم جوانهها/شاخههاي جانبي را کمي کم کني تا تعادل «ريشه کم / شاخ و برگ زياد» اصلاح بشه. يعني گياه کمتر عرق کنه و فرصت کنه ريشه بسازه. چطور بفهميم اميد هست يا نه؟ با ناخن يا تيغ، پوست ساقه رو خيلي کم بخراش: اگر زيرش سبز و مرطوب بود يعني زنده است. اگر قهوهاي و خشک بود، آن قسمت از دست رفته. سياهي اگر پيشروي کرد، دوباره تا بافت سالم هرس کن. اگر دوست داشتي، يک عکس از محل سياهشدگي و همينطور عکس از گلدان و خاک و سوراخهاي زهکش بفرست تا دقيقتر بگم مشکل بيشتر «پوسيدگي ريشه» است يا «خشکيدگي سرشاخه» و چقدر هرس لازم داري. 🌿 براي مطالعه نکات کاملتر درباره قلمهگيري، خاک مناسب، آبياري و بيماريهاي رايج، حتماً مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.