اسم میوه

خواص دارویی گیاه سرخاب کولی عبارتند از: درمان مشکلات پوستی و روماتیسم، ایجاد استفراغ، ملین، تقویت کننده‌ی خون، رفع کننده سوزش و خارش حاصل از گیاه گزنه.

درمانی برای اختلالات گوارشی، کاهش دهنده آلودگی های قارچی، اختلالات کبدی و تحریک کننده سیستم ایمنی است. تصفیه کننده ی لنف، مخصوصا در تب غده‌ای و التهاب لوزه.

کاربرد خارجی آن برای بیماری های پوستی عفونی مانند جرب و کچلی قارچی پوست، مرهم های تسکین دهنده درد زخم همورویید و مفاصل ملتهب.

سرخاب ضديبوست، سودا و برای جلوگیری از بزرگ شدن غده تیرویید، سفت شدن کبد، درمان ریزش مو، جوش چرکین، خارش پوست، بواسیر و… مفید است.

از برگ‌های این گیاه برای مشکلات پوستی و روماتیسم استفاده می شود.

از برگ گیاه سرخاب کولی به عنوان ایجاد استفراغ، ملین و نیز برای تقویت خون استفاده می شود. ضمنا کسانی که پوست بدنشان در اثر تماس با علف گزنه آزار می بیند، برگ تازه‌ی این گیاه را چند مرتبه روی پوست مورد آزار قرار گرفته می زنند، سوزش و خارش آن را مرتفع می سازد.

ریشه ی خشک شده‌ی آن این روزها به عنوان تصفیه کننده ی لنف، مخصوصا در تب غده ای و التهاب لوزه، به کار می رود و می توان آن را برای درمان ماستیت به کار برد و به داروهای سرشاخه های گیاه سرخاب کول روماتیسم اضافه کرد.تمام بخش های این گیاه، مورد استفاده قرار می گیرد. فقط از سرشاخه های جوان استفاده شود. جمع آوری برگ‌ها در اوایل بهار باید صورت گیرد
قدرت میوه‌ی آن عموما کمتر از ریشه است. میوه‌ی تازه و یا خشک شده هر دو سمی است و جویدن آن، توصیه نمی شود.
ریشه ی این گیاه سمی است. ابتدا چند آب جوشانید و بیرون بریزید، سپس استفاده شود.
اگر چنانچه بر اثر بی احتیاطی استفاده شد برای مقابله با مسمومیت آن شیر بنوشید.
روش استفاده صحیح به این شکل است که شاخه های جوان را به طور کامل با آب گرم بشویید، (می توانید از مواد شوینده و ظرف ضدعفونی شده استفاده کنید.) شاخه های جوان را که کمتر از ۳۰ سانت هستند پوست بکنید و با دو لیتر آب بجوشانید.
برگ‌های جوان که از چنین ساقه هایی گرفته شده را می توان در ۲ لیتر آب به مدت ۴ تا ۵ دقیقه جوشاند.
از رنگ قرمز توت ها برای رنگرزی استفاده می شود. در غیر این صورت هرگونه مواد گیاهی قرمز رنگ باید دور ریخته شود.