روش درست جدا کردن و کاشت پاجوش (پیازچه) سیکاس از پای گیاه مادر

کاملاً حق داريد؛ منظور شما بذر سيکاس نيست، بلکه همان پاجوش‌ها/پيازچه‌هايي است که مثل بچه‌هاي شيطون از کنار تنه يا پاي سيکاس مادر بيرون مي‌زنند 😄. اين‌ها در واقع جوانه‌هاي جانبي‌اند و اگر درست جدا و کاشته شوند، مي‌توانند تبديل به يک سيکاس مستقل و سالم شوند.

اول از همه زمان مناسب: بهترين موقع جدا کردن پاجوش سيکاس معمولاً اواخر زمستان تا اوايل بهار است (وقتي گياه هنوز خيلي درگير رشد سنگين نيست). در اين زمان، هم استرس گياه کمتر مي‌شود و هم شانس ريشه‌دار شدن پاجوش بالاتر مي‌رود. اگر وسط گرماي تابستان اين کار را انجام دهيد، سيکاس ممکن است قهر کند و رشدش را متوقف کند.

روش جدا کردن پاجوش: با يک چاقو/اره کوچک کاملاً تيز و ضدعفوني‌شده (الکل ۷۰٪ يا شعله و سپس سرد شدن) پاجوش را از محل اتصال جدا کنيد. نکته کليدي اين است که تا حد امکان پاجوش را از نزديکِ تنه مادر و تميز ببُريد و له‌شدگي ايجاد نکنيد؛ له‌شدگي يعني دعوت‌نامه رسمي براي قارچ‌ها و پوسيدگي‌ها.

خيلي مهم: بعد از جدا کردن، پاجوش را همان لحظه نکاريد. بايد محل برش خشک و پينه ببندد (Callus). پاجوش را ۲ تا ۷ روز در جاي سايه، خنک و با جريان هوا بگذاريد تا زخم خشک شود. اگر هوا مرطوب باشد، اين مرحله حتي مهم‌تر مي‌شود. براي پيشگيري، مي‌توانيد روي زخم قارچ‌کش (مثل کاربندازيم/مانکوزب) يا کمي دارچين (به عنوان ضدعفوني‌کننده ملايم) بزنيد.

کاشت پاجوش: گلدان خيلي بزرگ انتخاب نکنيد؛ يک گلدان متناسب با اندازه پاجوش کافي است. بستر کاشت بايد بسيار سبک و زهکش‌دار باشد؛ مثلاً ترکيبي مثل پرليت + پيت‌ماس/کوکوپيت + کمي شن يا پوکه. اصل ماجرا اين است: پاجوش سيکاس از غرقابي شدن متنفر است و اگر خاک سنگين باشد، احتمال پوسيدگي بالا مي‌رود.

عمق کاشت: پاجوش را طوري بکاريد که قسمت پايين (محل ريشه‌دهي) داخل بستر باشد ولي خيلي عميق دفن نشود. اگر جوانه/مرکز رشد را خفه کنيد، عملاً داريد بهش مي‌گوييد «همين‌جا تموم کن!» 🙃. بعد از کاشت، خاک را فقط کمي مرطوب کنيد، نه خيس.

آبياري و شرايط بعد از کاشت: تا وقتي ريشه ايجاد نشده، آبياري بايد کم و کنترل‌شده باشد. معمولاً بهترين کار اين است که اجازه بدهيد سطح بستر بين دو آبياري کمي خشک شود. نور: روشن ولي غيرمستقيم. گرما: دماي حدود ۲۴ تا ۳۰ درجه به ريشه‌دهي کمک مي‌کند. اگر محيط سرد باشد، پاجوش خيلي کند يا اصلاً ريشه نمي‌دهد.

يک واقعيت مهم (و کمي صبورانه): پاجوش سيکاس ممکن است چند هفته تا چند ماه براي ريشه‌دهي زمان بخواهد. گاهي هم برگ‌هاي قبلي زرد مي‌شوند يا مي‌ريزند؛ هميشه به معني شکست نيست. معيار اصلي موفقيت اين است که پاجوش سفت و سالم بماند و له/بدبو نشود. اگر نرم شد يا بوي پوسيدگي داد، معمولاً مشکل از رطوبت زياد و قارچ است.

اگر دوست داريد دقيق‌تر راهنمايي‌تان کنم، لطفاً بفرماييد: پاجوش‌ها الان چه اندازه‌اند؟ از کنار تنه‌اند يا از زير خاک؟ و گياه در چه شهري و چه دمايي نگهداري مي‌شود؟ با اين اطلاعات مي‌توانم نسخه دقيق‌تري بدهم.

براي مطالعه نکات تکميلي نگهداري سيکاس، خاک مناسب، آبياري و پيشگيري از پوسيدگي، حتماً مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.