گیاهم سوخته

تنش ناشی از جابجایی و گرم و خشک بودن محیط نگهداری علت می باشد.
آبياري سرخس در محيط هاي آپارتماني 2 تا 3 نوبت در هفته مي باشد / بر خلاف باور عامه مردم نبايد بر روي برگ هاي سرخس غبار پاشي بيش از اندازه انجام داد که اين عمل باعث زرد شدن برگ ها و خشک شدن آنها مي انجامد و بهترين عمل براي جلوگيري از اين اتفاق اين است که در هر نوبه آبياري برگ ها به بالا جمع کرد و آب مورد نياز را به گياه داد. با توجه به اين گياه به رطوبت بالايي نياز دارد بايد سيني زير گلداني آنها را هميشه پر آب نگه داشت ابتدا يک زير گلداني را که بزرگتر از زير گلداني گياه است تهيه کنيد و داخل آنرا تا لبه آن سنگريزه هاي درشت بريزيد. سپس زيرگلداني را تا نيمه ارتفاع ديواره آن آب بريزيد و گلدان سرخس را بر روي سنگريزه ها قرار دهيد. مراقب باشيد تا ته گلدان سرخس با آب موجود در زير گلداني دوم، تماس نداشته باشد. گرماي محيط آب داخل زير گلداني دوم را به تدريج تبخير کرده و رطوبت مورد نياز گياه را فراهم مي‌کند. با اتمام آب زير گلداني دوم، مجدد داخل آن آب بريزيد تا عمل تبخير ادامه يابد. خشکي کشيدن گياه منجر به سوختن و قهوه‌اي شدن نوک برگسار و ابياري بيش از اندازه آن موجب خفگي ريشه ها و زردي و ريزش برگ ها مي‌شود. يکي از مواردي که در آبياري سرخس بايد به آن توجه کرد عدم وجود املاحي همانند فلوئور بر و کلسيم در آب است. فلوئور و بر موجب سوختن و قهوه‌اي شدن حاشيه برگهاي گياه مي‌شوند و حضور کلسيم به تدريج موجب افزايش اسيديته بستر کاشت خواهد شد و از انجايي که سرخس به بستري تا حدودي اسيدي نياز دارد ، قليايت آن مي‌تواند منجر به کاهش رشد گياه و عدم توانايي جذب برخي ديگر از عناصر همانند آهن از بستر کاشت و در نهايت زردي برگسار شود.