مشکل چروکیدگی و خشک شدگی برگ سرخس

سرخس زبان گوزنی نام دارد .سرخس نياز به رطوبت هواي مناسب و نسبتا بالا دارد اما اين به معني عدم رشد و نموي آن در محيط هايي که رطوبت هواي پاييني دارند نيست اگرچه در چنين محيط هايي معمولا نوک و حاشيه برگها قهوه اي مي شوند. هر مقدار که رطوبت هوا مناسب تر باشد رشد گياه بهتر و برگها از لطافت بيشتري برخوردار خواهند بود. غبارپاشي يکي از روشهاي افزايش رطوبت هواي اطراف برگهاي گياه است و اصول خاص خود را دارد مثلا غبارپاشي با استفاده از آب بسيار سرد و يا حاوي املاح نامناسب و يا غبارپاشي هنگامي که نور به گياه مي تابد مي تواند منجر به آسيب ديدگي برگها شود. اما به طور کلی استفاده از زيرگلداني حاوي قلوه سنگ و آب ارجحيت دارد زيرا علاوه بر اينکه به شکل موثرتري رطوبت هوا را افزايش مي دهد منجر به شيوع برخي بيماري هاي قارچي نيز نمي شود.آبياري سرخس در محيط هاي آپارتماني 2 تا 3 نوبت در هفته مي باشد که در فصل هاي گرم اين نوبت هاي آبياري بيشتر مي شود و بر خلاف باور عامه مردم نبايد بر روي برگ هاي سرخس غبار پاشي بيش از اندازه انجام داد که اين عمل باعث زرد شدن برگ ها و خشک شدن آنها مي انجامد و بهترين عمل براي جلوگيري از اين اتفاق اين است که در هر نوبه آبياري برگ ها به بالا جمع کرد و آب مورد نياز را به گياه داد. با توجه به اين گياه به رطوبت بالايي نياز دارد بايد سيني زير گلداني آنها را هميشه پر آب نگه داشت ابتدا يک زير گلداني را که بزرگتر از زير گلداني گياه است تهيه کنيد و داخل آنرا تا لبه آن سنگريزه هاي درشت بريزيد. سپس زيرگلداني را تا نيمه ارتفاع ديواره آن آب بريزيد و گلدان سرخس را بر روي سنگريزه ها قرار دهيد. مراقب باشيد تا ته گلدان سرخس با آب موجود در زير گلداني دوم، تماس نداشته باشد. گرماي محيط آب داخل زير گلداني دوم را به تدريج تبخير کرده و رطوبت مورد نياز گياه را فراهم مي‌کند. با اتمام آب زير گلداني دوم، مجدد داخل آن آب بريزيد تا عمل تبخير ادامه يابد. خشکي کشيدن گياه منجر به سوختن و قهوه‌اي شدن نوک برگسار و ابياري بيش از اندازه آن موجب خفگي ريشه ها و زردي و ريزش برگ ها مي‌شود. يکي از مواردي که در آبياري سرخس بايد به آن توجه کرد عدم وجود املاحي همانند فلوئور بر و کلسيم در آب است. فلوئور و بر موجب سوختن و قهوه‌اي شدن حاشيه برگهاي گياه مي‌شوند و حضور کلسيم به تدريج موجب افزايش اسيديته بستر کاشت خواهد شد و از انجايي که سرخس به بستري تا حدودي اسيدي نياز دارد ، قليايت آن مي‌تواند منجر به کاهش رشد گياه و عدم توانايي جذب برخي ديگر از عناصر همانند آهن از بستر کاشت و در نهايت زردي برگسار شود.