آیا بعد از یک سال باید بوته‌های توت‌فرنگی که خیلی به هم نزدیک شده‌اند را دوباره با فاصله مناسب بکاریم؟

بله، اگر بعد از يک سال بوته‌هاي توت‌فرنگي‌تان به‌خاطر رشد بوته و مخصوصاً پاجوش‌ها (رانرها) خيلي به هم چسبيده‌اند، معمولاً بهتر است تنک‌کردن و جابه‌جايي/کاشت مجدد انجام دهيد. توت‌فرنگي اگر شلوغ شود، هم هوا کمتر بين بوته‌ها مي‌چرخد، هم نور کمتر مي‌رسد و نتيجه‌اش مي‌تواند ريزدانه شدن ميوه، کاهش عملکرد، و افزايش بيماري‌هاي قارچي باشد. خلاصه توت‌فرنگي هم مثل ما توي شلوغي کلافه مي‌شود 😄

فاصله پيشنهادي به سيستم کشت شما بستگي دارد، ولي به طور رايج: ۲۰ تا ۳۰ سانت بين بوته‌ها خوب است (و اگر رديفي مي‌کاريد، بين رديف‌ها معمولاً ۴۰ تا ۶۰ سانت). اگر الان فاصله‌ها خيلي کمتر شده، بهتر است بوته‌هاي اضافي (که غالباً همان پاجوش‌هاي ريشه‌دار هستند) را جدا کنيد و فقط بوته‌هاي قوي‌تر را نگه داريد. هدف اين است که هر بوته فضاي کافي براي نور، تغذيه و تهويه داشته باشد.

زمان مناسب براي اين کار معمولاً اواخر تابستان تا اوايل پاييز (يا در مناطق سرد، اواخر زمستان/اوايل بهار قبل از رشد شديد) است؛ يعني وقتي هوا خيلي داغ نيست و بوته کمتر شوکه مي‌شود. موقع جابه‌جايي، بوته‌هاي سالم و جوان را انتخاب کنيد؛ بوته‌هاي خيلي پير، ضعيف يا بيمار را حذف کنيد. ريشه‌ها را هم تا حد امکان با خاک اطرافشان برداريد تا آسيب کمتر شود.

چند نکته طلايي هنگام کاشت مجدد: تاج بوته (محل اتصال برگ‌ها به ريشه) را نه خيلي دفن کنيد نه خيلي بالا بگذاريد؛ بايد هم‌سطح خاک قرار بگيرد. بعد از کاشت، آبياري عميق انجام دهيد و چند روز اول رطوبت يکنواخت نگه داريد. اگر امکانش هست، يک لايه مالچ (مثل کاه و کلش تميز) هم کمک مي‌کند خاک خنک‌تر بماند و ميوه‌ها تميزتر شوند 🍓.

اگر دوست داريد تکثير هم بکنيد، بهترين کار اين است که از هر بوته مادري فقط چند پاجوش قوي و نزديک‌تر را نگه داريد و بقيه را حذف کنيد؛ چون اگر همه پاجوش‌ها را نگه داريد، بوته مادري انرژي‌اش پخش مي‌شود و محصول کمتر مي‌دهد. خلاصه: پاجوش خوب است، ولي نه به تعداد “قبيله‌اي”! 😅

براي راهنمايي دقيق‌تر اگر بفرماييد کشت‌تان گلداني است يا در زمين و اقليم‌تان (گرم/سرد) چطور است، مي‌شود نسخه دقيق‌تري داد. براي اطلاعات بيشتر هم حتماً مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.