این پرسش در زیر مطلب سنبل آبی؛ گیاه آبزی با گلهای بنفش چشمگیر و رشد تهاجمی مطرح شده است. آیا ریختن خاک زیر سنبل آبی (Eichhornia crassipes) رشد و تکثیرش را کم میکند؟ پرسیده شده توسط: عیلرضا نادی ۳۰ فروردین ۱۳۹۲، ساعت ۲۱:۴۸ وضعیت: آفلاین بازدید: ۱۸ امتیاز سوال: ۰ ▲ ▼ × سلام.واقعا تشکر از اطلاعات کامل شماببخشید/یه سوال داشتم!من زیر این گل رو مقدار کمی خاک هم ریختم.البته ریشه سازیش تو خاک بسیار خوب بوده و ریشه ها استقبال کرده بودن از خاک بعد از چند مدت/ایا خاک باعث میشه که رشدش کم بشه؟یا تاثیر منفی تو تکثیرش داره؟اگه نداره پس چرا میگن که فقط باید تو آب نگهداری بشه؟!ممنون.
محسن شهاب الدین تهران | آفلاین | پستها: ۱۶۰۲۵ | امتیاز کاربر: ۷۶۶۹ پاسخ منتخب ۱۳ دی ۱۴۰۴، ساعت ۱۳:۰۴ امتیاز پاسخ: ۱ ▲ ▼ × سلام سنبل آبي ذاتاً يک گياه شناورِ آبزي است؛ يعني در حالت طبيعي ريشههايش توي آب آويزوناند و از آبِ غني از مواد غذايي تغذيه ميکند. حالا اينکه شما يه کم خاک زيرش ريختيد و ديديد ريشهها ذوقزده شدن کاملاً قابل درکه؛ ريشهها کلاً عاشق سطح و مواد آلياند و هرچي گيرشون بياد ميگيرن 😄. اما اين “عاشقي ريشه با خاک” هميشه به معني “بهترين شرايط” براي کل گياه نيست. در بيشتر موارد خاک بهخودیِ خود رشد را کم نميکند، ولي اگر باعث شود ريشهها داخل خاک خفه شوند يا آب اطراف ريشهها کماکسيژن شود، آنوقت رشد و شادابي برگها افت ميکند و حتي تکثير (توليد پاجوش) کند ميشود. سنبل آبي به آبِ در جريان يا حداقل آبِ “نسبتاً سبک و اکسيژندار” عادت دارد؛ خاکِ ته ظرف معمولاً آب را راکدتر ميکند و اکسيژن اطراف ريشه را پايين ميآورد. دليل اينکه ميگويند “فقط تو آب نگهداري بشه” اينه که در خاک (خصوصاً خاک سنگين، لِهشده يا گلآلود) چند تا مشکل رايج پيش ميآيد: کمبود اکسيژن در ناحيه ريشه، تجمع گازهاي بدبو (حالت باتلاقي)، و بالا رفتن ريسک پوسيدگي ريشه. ضمن اينکه وقتي خاک به هم ميخورد، آب کدر ميشود و نور کمتر به بخشهاي زيرين ميرسد و کيفيت آب هم افت ميکند. خلاصه سنبل آبي براي “دست و پا زدن تو آب” ساخته شده نه براي “گير کردن تو گِل” 🙂. از طرف ديگر، اگر خاک خيلي کم باشه و فقط نقش “منبع غذايي ملايم” داشته باشه و آب هم مرتب تعويض/هوادهي بشه، ممکنه هيچ اثر منفي جدي نبينيد؛ حتي گاهي رشد بهتر هم ميشود، چون مواد غذايي بيشتري آزاد ميکند. اما مشکل اينجاست که اين حالت پايدار نيست: با گذشت زمان خاک شروع ميکند به بيهوازي شدن، مخصوصاً اگر ظرف کوچک باشد يا آب گرم شود. براي اينکه هم رشد عالي بگيريد هم تکثير خوب، پيشنهاد عملي اينه: بهجاي خاک، از آبِ تميز + تغذيه کنترلشده استفاده کنيد. اگر خواستيد تقويتش کنيد، مقدار خيلي کم کود کامل محلول در آب (خيلي رقيق) يا قرار دادن گياه در آبي که کمي مواد آلي دارد ولي بو نميگيرد، بهتر از اضافه کردن خاک کف ظرف است. اگر هم اصرار به بستر داريد، از سنگريزه درشت يا ليکا (نه خاک ريز) استفاده کنيد تا آب بينش جريان داشته باشد و ريشه خفه نشه. چند نشانه که بفهميد خاک دارد دردسر درست ميکند: بوي بد آب، لزج شدن ريشهها، قهوهاي/سياه شدن ريشه، زردي برگها، يا کم شدن پاجوشها. اگر اينها را ديديد، خاک را خارج کنيد، ريشههاي خراب را کمي هرس کنيد و چند روز در آب تميز و روشن (نور زياد ولي آفتاب تندِ ظهر نه) نگه داريد تا دوباره سرحال شود. در پايان يک نکته خيلي مهمِ “پاتولوژيستي”: سنبل آبي گياه فوقالعاده مهاجم است و اگر به آبهاي طبيعي راه پيدا کند، ميتواند فاجعه درست کند؛ پس هرگز در رودخانه/تالاب/درياچه رهاسازي نشود. براي اطلاعات بيشتر و نکات نگهداري و بيماريها، مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.