برای خرید نهال گز، مهم‌ترین معیارها سلامت ریشه و یکنواختی تنه و شاخه‌هاست. نهال استاندارد باید ریشه‌های سالم (بدون بوی پوسیدگی و سیاهی)، تنه بدون زخم عمیق و علائم آفت، و جوانه‌های فعال داشته باشد. در نهال‌های گلدانی، پر بودن گلدان از ریشه و نداشتن پیچش شدید ریشه اهمیت دارد؛ در نهال‌های ریشه‌لخت نیز ریشه‌ها باید مرطوب، انعطاف‌پذیر و بدون شکستگی باشند.
گز معمولاً در پروژه‌های شهری به‌صورت ردیفی یا توده‌ای استفاده می‌شود، بنابراین خرید نهال‌های هم‌سن و هم‌اندازه باعث یکنواختی رشد و زیبایی نهایی می‌شود. همچنین انتخاب نهال متناسب با کاربری (بادشکن، حاشیه‌کاری، تک‌درخت) و شرایط محل (شوری، باد، گرما) کمک می‌کند هزینه نگهداری کاهش یابد و استقرار سریع‌تر انجام شود.
در فضای سبز شهری، گز بیشتر برای حاشیه بلوارها، میانه‌راه‌ها، اطراف پارکینگ‌ها، حریم بزرگراه‌ها و کمربند سبز به کار می‌رود. فرم شاخه‌ها و برگ‌های سوزنی‌مانند و ریز، آن را برای ایجاد بافت نرم در منظر شهری مناسب می‌کند و در عین حال، مقاومت بالای آن در برابر باد و تنش خشکی باعث می‌شود در نقاطی که بسیاری از گونه‌ها آسیب می‌بینند، عملکرد قابل قبولی داشته باشد.
برای چینش، کاشت ردیفی با فاصله مناسب به‌منظور ایجاد بادشکن یا هدایت باد رایج است. در پروژه‌های شهری، ترکیب گز با گونه‌های مقاوم هم‌اقلیم (مانند درختچه‌های کم‌آب‌بر و پوششی‌های مقاوم) باعث متنوع شدن چشم‌انداز و کاهش خطر تک‌گونه‌ای شدن فضا می‌شود. در طراحی، توجه به مسیرهای دید، فاصله از تأسیسات و پرهیز از کاشت نزدیک لبه جدول در نقاط با دید محدود (پیچ‌ها و خروجی‌ها) توصیه می‌شود تا دید رانندگان مختل نشود.
نهال گز برای اقلیم‌های گرم و خشک تا نیمه‌خشک گزینه‌ای سازگار است و در مناطق بادخیز نیز عملکرد خوبی دارد. این گیاه در برابر تنش کم‌آبی و همچنین خاک‌های شور و قلیایی تحمل مناسبی نشان می‌دهد و به همین دلیل در بسیاری از نواحی کم‌بارش، حاشیه کویر و مناطق با کیفیت آب متوسط تا نسبتاً شور کاشته می‌شود.
در عین حال، گز مانند بسیاری از نهال‌ها در سال اول پس از کاشت به آبیاری منظم برای استقرار نیاز دارد. در مناطق بسیار سرد با یخبندان‌های سنگین و طولانی، انتخاب محل کاشتِ آفتاب‌گیر و حفاظت از نهال‌های جوان در زمستان‌های اول می‌تواند به استقرار بهتر کمک کند. به‌طور کلی، هرچه نور بیشتر و خاک زهکشی بهتری داشته باشد، رشد و فرم‌دهی گز مطلوب‌تر خواهد بود.
گز در محوطه‌سازی بیشتر برای ایجاد بادشکن، تثبیت خاک در زمین‌های سبک و کم‌پوشش، و سبز کردن حاشیه‌های کم‌آب‌بر استفاده می‌شود. در باغ‌ها و ویلاها، کاشت ردیفی آن در امتداد دیوار یا مرز ملک می‌تواند نقش حریم‌ساز سبز و کنترل باد و گردوغبار را داشته باشد. همچنین در پروژه‌های بزرگ‌مقیاس، گز گزینه‌ای رایج برای کمربند سبز و کاهش فرسایش بادی است.
از نظر بصری، شاخ‌وبرگ ظریف و فرم آبشاری شاخه‌ها (در بسیاری از فرم‌ها) باعث می‌شود گز برای ایجاد پس‌زمینه سبز و بافت متفاوت در کنار درختان با برگ پهن مناسب باشد. اگر هدف، پوشش سریع و کم‌دردسر در نقاط سخت‌روی (کنار خیابان‌های کم‌آب، زمین‌های نیمه‌شور، حاشیه‌های بادگیر) باشد، گز یکی از انتخاب‌های کاربردی در محوطه‌سازی به شمار می‌آید.
بهترین فصل کاشت نهال گز معمولاً پاییز تا اواخر زمستان (دوره خواب) و همچنین اوایل بهار است. در این بازه، فشار گرما کمتر است و نهال فرصت دارد پیش از شروع گرمای شدید، ریشه‌دهی کند. در مناطق گرمسیر، کاشت پاییزه معمولاً نتیجه بهتری می‌دهد؛ در مناطق سردسیر، کاشت اواخر زمستان تا اوایل بهار رایج‌تر است.
فاصله کاشت به هدف شما بستگی دارد. برای کاشت ردیفی به‌عنوان بادشکن یا پرچین آزاد، فاصله حدود ۱.۵ تا ۲.۵ متر بین نهال‌ها معمول است تا هم پوشش مناسب ایجاد شود و هم رقابت شدید ریشه‌ای رخ ندهد. برای کاشت تک‌درخت یا گروهی در محوطه، فاصله ۳ تا ۴ متر کمک می‌کند تاج‌پوشش به‌خوبی شکل بگیرد و دسترسی برای هرس و نگهداری آسان باشد.
آبیاری پس از کاشت در ۴ تا ۸ هفته اول اهمیت زیادی دارد. بلافاصله بعد از کاشت، آبیاری سنگین انجام دهید تا خاک بنشیند و تماس ریشه با خاک کامل شود. سپس در ماه‌های اول، آبیاری منظم و عمیق (نه سطحی و روزانه) به استقرار کمک می‌کند. بعد از ریشه‌دهی، گز معمولاً با آبیاری کمتر نیز دوام می‌آورد، اما در گرمای شدید و خاک‌های خیلی سبک، آبیاری عمیق دوره‌ای باعث رشد بهتر و کاهش تنش می‌شود.
کوددهی بهتر است بر پایه آزمون خاک انجام شود، اما به‌صورت عمومی استفاده از کود دامی کاملاً پوسیده در زمان آماده‌سازی گود (به مقدار کنترل‌شده و مخلوط با خاک) و یک نوبت کود کامل با ازت متعادل در فصل رشد می‌تواند به رشد رویشی کمک کند. زیاده‌روی در ازت، رشد شاخ‌وبرگ نرم و نیاز آبی را بالا می‌برد؛ بنابراین کوددهی باید هدفمند و متناسب با شرایط پروژه باشد.
هرس و فرم‌دهی برای استفاده شهری و حاشیه‌ای، هرس سبک جهت حذف شاخه‌های خشک، مزاحم و بدفرم توصیه می‌شود. هرس‌های سنگین و بی‌موقع می‌تواند گیاه را ضعیف کند؛ بهترین زمان هرس معمولاً اواخر زمستان یا بعد از پایان دوره سرما و پیش از شروع رشد اصلی است.
نهال گز در خاک‌های متنوعی رشد می‌کند، اما در خاک با زهکشی مناسب بهترین نتیجه را می‌دهد. این نهال تحمل خوبی نسبت به خاک‌های شور و قلیایی دارد و در زمین‌هایی که بسیاری از گونه‌های زینتی دچار زردی و ضعف می‌شوند، می‌تواند پایدارتر عمل کند. با این حال، خاک‌های بسیار سنگین و ماندابی (با آب ایستاده) برای گز مناسب نیستند و خطر پوسیدگی ریشه را افزایش می‌دهند.
برای کاشت موفق، اصلاح خاکِ گود کاشت اهمیت دارد: مخلوط خاک محل با مقدار مشخصی مواد آلی پوسیده (نه تازه) و در صورت سنگین بودن خاک، افزودن ماسه یا مواد بهبوددهنده برای افزایش زهکشی مفید است. در خاک‌های خیلی سبک و شنی نیز اضافه کردن مواد آلی باعث نگهداری بهتر رطوبت و کاهش دفعات آبیاری می‌شود.
اولین نکته، انتخاب نهال سالم و استاندارد است: تنه صاف و بدون ترک عمیق، شاخه‌های بدون شکستگی، ریشه سالم و مرطوب، و نبود نشانه‌های آفت (مانند لکه‌های غیرعادی، تار، شته یا ضعف شدید) معیارهای اصلی هستند. نهال‌هایی که رشد یک‌طرفه شدید دارند یا ریشه آن‌ها در گلدان به‌شدت دور خود پیچیده است، معمولاً بعد از کاشت کندتر مستقر می‌شوند.
نکته دوم، تناسب نهال با پروژه است. اگر هدف شما بادشکن یا کاشت ردیفی شهری است، نهال‌های هم‌سن، هم‌قد و یکدست انتخاب کنید تا مدیریت آبیاری و هرس ساده‌تر و نتیجه نهایی منظم‌تر شود. همچنین توجه به کیفیت بسته‌بندی و حمل (خصوصاً در نهال‌های ریشه‌لخت) مهم است؛ ریشه‌ها نباید در مسیر خشک شوند.
در نهایت، به اصالت و بهداشت نهالستان دقت کنید. نهال تولیدشده در نهالستان معتبر معمولاً با سیستم ریشه قوی‌تر، درصد گیرایی بالاتر و ریسک کمتر آلودگی همراه است. این موضوع در خریدهای تعداد بالا برای شهرداری‌ها، پیمانکاران فضای سبز و پروژه‌های محوطه‌سازی اهمیت دوچندان دارد.