وریزیا کاریناتا

دانستنیهای علمی

وریزیا کاریناتا گونه ای در خانواده آناناس است که معمولا به نام های پنجه خرچنگ یا رنگ نقاشی شناخته میشود و بومی برزیل است. این گیاهان دارای شاخه ای با گل خوشه شکل هستند و متعددی دارند که دارای طیف وسیعی از رنگ ها از زرد تا نارنجی، قرمز، صورتی و بنفش می باشند.

خصوصیات - معرفی

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت مرطوب دماي مورد نياز 20 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک سست با تخلیه سریع با PH حدود 6.6

عادت رشد و اندام‌های رویشی

Vriesea carinata یک بروملیاد اپی‌فیت یا گاهی زمینی با رشد رزتی است که معمولاً فرم فشرده و متقارن دارد. بدنه گیاه از تجمع برگ‌ها در یک رزت قیفی‌شکل تشکیل می‌شود و در مرکز آن مخزن کوچکی برای نگهداری آب ایجاد می‌گردد.

ساقه و ریشه

ساقه حقیقی بسیار کوتاه و تقریباً نامشهود است و بیشتر به‌صورت پایه فشرده زیر رزت دیده می‌شود. ریشه‌ها نازک و کوتاه‌اند و بیشتر نقش تثبیت گیاه روی بستر را دارند تا جذب گسترده آب؛ جذب رطوبت عمدتاً از طریق سطح برگ‌ها انجام می‌شود.

برگ‌ها

برگ‌ها نواری تا نیزه‌ای، سفت و براق هستند و معمولاً 15 تا 25 سانتی‌متر طول و حدود 2 تا 4 سانتی‌متر عرض دارند. رنگ برگ‌ها اغلب سبز روشن تا سبز متوسط است و در برخی افراد نوارهای عرضی کم‌رنگ یا سایه‌های ظریف خاکستری-سبز دیده می‌شود. حاشیه برگ‌ها صاف و بدون دندانهٔ آشکار بوده و نوک برگ‌ها اندکی تیز تا گرد است.

گل‌آذین و براکته‌ها

گل‌آذین معمولاً از مرکز رزت روی یک دمگل باریک بالا می‌آید و به‌صورت سنبله‌ای تخت یا کمی شمشیری دیده می‌شود. براکته‌ها (برگک‌های رنگین) مهم‌ترین بخش زینتی‌اند و اغلب به رنگ صورتی تا قرمز-مرجانی با سطحی صاف و براق ظاهر می‌شوند. طول گل‌آذین معمولاً حدود 10 تا 20 سانتی‌متر است.

گل‌ها

گل‌ها کوچک‌تر از براکته‌ها هستند و از میان آن‌ها بیرون می‌آیند؛ رنگ گلبرگ‌ها غالباً زرد کم‌رنگ تا زرد مایل به سبز است و عمر هر گل کوتاه است، درحالی‌که براکته‌ها مدت بیشتری رنگ خود را حفظ می‌کنند.

شرایط محیط رشد

مکان مناسب برای نگهداری وریزیا کاریناتا، مکانی روشن به نور آفتاب با گاه گاهی سایه در طول روز می باشد.

خاک مخلوط مخصوص گیاهان تیره بروملیاسه برای این گونه نیز مناسب است. همچنین می تواند در ترکیبی از خاک گلکاری و پوست ثعلب به نسبت(01:01) رشد نماید.

سعی نمایید دائما آن را مرطوب نگه دارید اما نه کاملاً خیس. تا حدی خشک شدن سطح خاک قابل تحمل است، اما عمق خاک نباید کاملا خشک شود.

در بهار و تابستان ماهانه با محلول رقیق کود مایع گیاه را تغذیه نمایید. در پاییز و زمستان هر شش تا هشت هفته یکبار این کار را انجام دهید.

درجه حرارت ایده آل این گیاه 15 درجه سانتیگراد می باشد و چون نیازمند رطوبت نسبتاً زیاد است، از غبار پاشی استقبال میکند.

مقابله به آفات وریزیا کاریناتا

آفات رایج و نشانه‌ها

وریزیا کاریناتا بیشتر درگیر شپشک آردآلود (توده‌های پنبه‌ای روی برگ و مرکز روزت)، شپشک سپردار (برجستگی‌های قهوه‌ای و چسبناک)، کنه تارتن (نقطه‌نقطه شدن و تارهای ظریف در هوای خشک) و تریپس (نقره‌ای شدن سطح برگ و لکه‌های ریز) می‌شود. وجود عسلک و دوده سیاه معمولاً نشانه فعالیت شپشک‌هاست.

امراض شایع و عوامل ایجادکننده

مهم‌ترین بیماری‌ها شامل پوسیدگی طوقه/مرکز روزت و پوسیدگی ریشه است که اغلب با آبیاری سنگین، ماندن آب آلوده در قیف برگ‌ها، تهویه ضعیف و دمای پایین تشدید می‌شود. لکه‌های آبسوخته، بوی نامطبوع و نرم شدن بافت‌ها از علائم کلیدی‌اند. لکه‌برگی قارچی نیز با لکه‌های قهوه‌ای یا سیاه در رطوبت بالا و گردش هوای کم رخ می‌دهد.

روش‌های کنترل و پیشگیری

برای آفات، ابتدا گیاه را قرنطینه کنید، برگ‌ها را با پنبه آغشته به الکل 70٪ پاک کرده و سپس با صابون حشره‌کش یا روغن ولک طبق برچسب، 2–3 نوبت با فاصله 7 روز تکرار کنید. برای کنه، افزایش رطوبت و در صورت نیاز کنه‌کش اختصاصی موثر است. برای بیماری‌ها، آب مانده در قیف را تخلیه و با آب تمیز جایگزین کنید، آبیاری را کاهش دهید، بستر سبک و ضدعفونی‌شده به‌کار ببرید و بافت‌های پوسیده را حذف کنید. در موارد شدید، قارچ‌کش مناسب طبق دستور مصرف شود.

نحوه تکثیر وریزیا کاریناتا

تولید مثل در طبیعت

وریزیا کاریناتا (Vriesea carinata) در زیستگاه‌های گرمسیری، پس از گل‌دهی با دو مسیر اصلی تکثیر می‌شود. نخست، تولید پاجوش (رویش‌های جانبی) که از پایهٔ گیاه مادر شکل می‌گیرد؛ گیاه مادر به‌تدریج رو به زوال می‌رود و پاجوش‌ها جایگزین آن می‌شوند. دوم، تولید بذر پس از گرده‌افشانی (اغلب با کمک حشرات) که منجر به تشکیل کپسول بذر می‌شود؛ بذرهای ریز در شرایط مرطوب و نور فیلترشده جوانه می‌زنند و نهال‌ها آهسته رشد می‌کنند.

تکثیر در خانه با پاجوش

موفق‌ترین روش خانگی، جداسازی پاجوش‌هاست. زمانی جدا کنید که پاجوش حداقل یک‌سوم تا نصف اندازهٔ گیاه مادر باشد و چند برگ پایدار داشته باشد. با تیغ استریل، پاجوش را همراه بخشی از بافت پایه جدا کرده و در گلدانی کوچک با بستر بسیار سبک (پوست کاج/پرلیت/کوکوچیپس) بکارید. رطوبت بالا، نور غیرمستقیم و دمای ملایم به ریشه‌دهی کمک می‌کند.

تکثیر از بذر در خانه

تکثیر بذری کندتر و حساس‌تر است. بذرها را روی بستر استریل و مرطوب (اسفاگنوم یا ترکیب پیت سبک) پخش کنید و بدون پوشاندن عمیق در محفظهٔ نیمه‌بسته با تهویهٔ ملایم نگه دارید. نور ملایم و رطوبت پایدار برای جوانه‌زنی ضروری است.

ساير تصاوير :  

گياهان ديگر از همين جنس :

آشنایی با جنس وریسیا و همه گونه های آن

گياهان ديگر از همين خانواده :

آشنایی با تیره آناناس و جنس های آن