تقریباً همه روش‌های کمپوست به چهار ماده یکسان نیاز دارند: هوا، آب، مواد سبز حاوی نیتروژن بالا (مانند ضایعات آشپزخانه، زباله‌های باغ سبز و کودها) و مواد قهوه‌ای که کربن بالایی دارند (مانند برگ‌های پاییزی، تراشه‌های چوب و ... خاک اره).در روش های مختلف از همین چهار ماده برای ایجاد کمپوست نهایی استفاده می کنند. در حالی که برخی از سیستم ها ممکن است قادر به انجام کمپوست فعال یا غیرفعال باشند، برخی دیگر ممکن است برای یک روش یا روش دیگر طراحی شوند.روش‌های کمپوست فعال نیازمند «چرخش» یا مخلوط کردن مواد با چنگال یا ابزار مخصوص هوادهی است.

اگر شرایط مناسب باشد، کمپوست فعال دمای سطل را به بالای 55درجه افزایش می دهد، که برای زنده ماندن بسیاری از آفات باغ و بیماری های گیاهی بسیار گرم است. اگر مشخصات یک بشکه کمپوست چیزی شبیه به اینکه ،به راحتی چرخاندنده می شود به این معنی است که برای کمپوست سازی فعال طراحی شده است، و باید حدود یک بار در هفته محتویات را مخلوط کنید.

بسیاری از بشکه های کمپوست از کمپوست غیرفعال استفاده می کنند که در آن مواد تازه به بالای سطل اضافه می شود و کمپوست نهایی از دریچه ای در پایین بشکه برداشت می شود. اگر این سیستم ها دارای تهویه کافی از کناره های سطل کمپوست باشند، چرخش لازم نیست. برخی از بشکه های بزرگتر ممکن است دارای یک لوله هوادهی باشند که از مرکز عبور می کند.

در روش غیر فعال ، نشان داده شده است که افزودن کمپوست به علفزارهای مرتع شده راهی موثر برای افزایش جذب کربن در خاک و جلوگیری از انتشار گازهای گلخانه ای مربوط به تجزیه بی هوازی مواد زائد آلی در محل های دفن زباله است.