نهال صنوبر (تبریزی)به دلیل ارتفاع بلند و سر سبزی و طراوت بسیار مناسب کاشت در کنار دیوارهای باغ می شود. چون صنوبر ریشه ی خیلی زیادی ندارد و بیشتر به آب وابسته است هرگز باعث فشار به دیوار و خرابی نمی شود .لین درخت حداقل 1 متر تا دیوار باید فاصله داشته باشد.

صنوبر درختی خزان‌کننده از خانواده بیدیان است. از اروپای مرکزی تا آسیای مرکزی در حاشیه مسیرهای جریان آب و در امتداد رودخانه به صورت طبیعی وجود دارد. نهال صنوبر در مناطق مرطوب با تابستان‌های گرم و حتی زمستان‌های سرد تا معتدل به خوبی رشد می‌کند.

ایران چندین گونه صنوبر وجود دارد. گونه P.alba یا صنوبر سفید درختی است ستونی شكل و بلند که پشت برگ‌های آن نقره‌ای رنگ می‌باشد. ارتفاع آن بین 18 تا 25 متر است. به موجب رشد سریع نهال صنوبر P.alba دركمتر از 15 سال، حداکثر ارتفاع تنه تا 25 متر حاصل می‌شود. این گونه یکی از گونه‌های بسیار مقاوم درخت صنوبر در دنیا است در باغ‌های تاریخی و قدیمی ایران نیز كاشته می‌شده است.

با وجود این‌ که نهال صنوبر؛ نسبت به گرما و سرما مقاوم است ولی تابستان‌های خنک را ترجیح می‌دهد. این درختان نسبت به شرایط محیطی مختلف بسیار سازش‌پذیر هستند. با این‌حال درخت صنوبر به نور فراوان و رطوبت کافی احتیاج دارد. شرایط ساحلی و همچنین بادهای متوسط را تحمل می‌کند ولی شاخه‌ها در بادهای شدید می‎شکنند.