بادشکن در واقع نوعی مانع در مسیر جریان باد است که با کاهش سرعت و یا ایجاد انحراف در مسیر حرکت باد از خسارات آن به گیاهان زراعی و باغی و همچنین آسیب به خاک تا حد زیادی کم می کند. بادشکن های طبیعی با کاشت درختان در مقابل مسیر حرکت باد ایجاد می شوند.درختانی مثل پالونیا ،چنار، کبوده توت آمریکائی، سرونقره ای ، کاج، سروخمره ای، اقاقیا ،نمدار، سدروس، اکالیپتوس، زالزالک در مقابل باد مقاومت خوبی دارند.
فاصله کاشت درختان باید استاندارد باشد و در بین درختان، درختچه های پرچینی کشت شود.به دلیل رشد بالای درختان انتخاب شده، تاج درختان بالا میروند و از قسمت های پایین باد در جریان خواهد بود با کاشت درختچه های پرچینی مانند شمشاد، ارغوان و… فاصله بین تاج درخت وتا سطح زمین پوشش داده خواهد شد
اگر بادشکن از کاشت ردیفی کاج ایجاد شده باشد ، باد مجبور است جریان خود را تغییر داده و از بالای آن حرکت کند و این وضعیت باعث ایجاد سرعت بیشتر شده و به ایجاد گردباد منجر می شود. ولی اگر از کشت درختان متخلخل نظیر اکالیپتوس و زالزالک و یا چنار، به وجود بیاید در این شرایط قسمتی از باد به صورت ملایم از قسمت تخلخل (لابلای درختان)عبور کرده و بخش دیگر با سرعت کمتر از روی آنها عبور می کند که ایجاد گردباد نمی کند.
درختان انتخابی برای ایجاد بادشکن بایستی براساس شرایط اقلیمی و شیب منطقه باشد و از درختانی استفاده شود که کانون آفات و بیماریها و سایر عوامل خسارت زای گیاهی نباشد. مثلاً سرو درختی پرآفت و میزبان انواع شپشکها است. همچنین چنانچه از درختان متراکم مانند کاج استفاده می شود حتماً بایستی بصورت یک در میان از درختان متخلخل مانند چنار بین شان استفاده شود.
سایه انداز این درختان همه ساله باید تا ۳۰سانتیمتر شخم زده شود و عملیات هرس و تغذیه برایشان انجام شود. ضمن اینکه بهتراست در مناطق سردسیر و معتدل از درختان تبریزی، چنار، کاج، کبوده و در مناطق جنگلی از زالزالک و در مناطق گرمسیر از درختانی نظیر اکالیپتوس و گز و اکاسیا و زیتون استفاده شود.