وجود علف های هرز در باغات باعث افزايش خطر سرما زدگی در در مناطق سردسير خواهد شد. علف های هرز در سطح باغ مانع از رسيدن نور خورشيد به زمين می شود و خاك زير آن ها همچنان سرد باقی می ماند، در نتیجه باعث صدمه ديدن درختان می شود .
علف های هرز مقدار قابل توجهی آب که بايد به مصرف گياهان زراعی برسد خود مصرف می كنند . وجود علف های هرز در كف و كنار جوی ها كند شدن حركت آب و درنتيجه نفوذ بيشتر آب در زمين می شود. علف هاي هرز برای جذب مواد غذايی خاك قابليت زيادی دارند . قدرت جذب اغلب آن ها قوی تر از گياهان زراعی است مثلا خردل وحشی ،نيتروژن و فسفر را چهار برابر گندم در خود ذخيره می کند.
ريشه ی گياهان هرز معمولا مواد خاصی را ترشح می كنند كه به صورت سم بسيار قوی عمل كرده و رشد گياهان را محدود يا متوقف می كند .می توان به مرغ، دم روباهی و قياق ، اويار سلام ،كاهوی وحشی اشاره كرد كه به اين پديده آللوپاتی می گويند . علف های هرز به اين وسيله شرايط محيطی را به نفع رشد خود تغيير داده و باعث كاهش كمی و كيفی محصول می گردند .
وجود علف های هرز باعث كاهش ارزش محصول زراعی می شود :يكی از پارامترهای تعيين كننده ی قيمت مواد كشاورزی ، مقدار مواد خارجی مخلوط با محصول اصلی است . هر چه مقدار اين مواد بيشتر باشد ارزش محصول كمتر است . سير وحشی بوی شديدی در گندم ايجاد و آن را بد طعم می كند به طوری كه ارزش غذایی را برای آرد كردن از دست می دهد . بذر برخی علف های هرز را نیز نمی توان از بذر محصولات زراعی جدا كرد. مثلا جدا كردن بذر پيچك از بذر غلات يا جدا كردن بذر سس از بذر يونجه تقريبا غير ممكن است .
برخی از علف های هرز ميزبان آفات و بيماری های گياهی هستند : ويروس موزائيك فيارد ،اسپورهای زنگ سياه گندم، زمستان را روی علف های هرز آگروستيس (چمن اروپایی ) وجو دم موشی می گذراند .بعضی از آفات مثل زنجره ها روی علف های هرز تاج خروس پناه می گيرند . زنگ زرد غلات نيز زمستان را روی زرشك و گندميان وحشی می گذراند .