این درخت با شاخ و برگ انبوهش در باغ و باغچه، چه کنار هم کاشته شوند و چه به صورت پرچینی متراکم هرس و کوتاه شوند و چه تک درخت خوش نمای باغچه باشد، چه مهمان گلخانه شود فرقی ندارد؛ همه جا خاص و چشم گیر است؛ حتی با میوه های سرخش پرنده ها را به باغچه دعوت می کند.ایلکس که رشد کندی دارد، می تواند درخت بلندی باشد ولی اغلب با تاجی مخروطی تا ۹-۱۵متر قد می کشد و یا مثل پرچین یا درختچه کوتاهی هرس می شود. واریته های ابلق، پاکوتاه و خزنده ای نیز از این گیاه تولید شده است. ریشه ایلکس بسیار عمیق است.
برگ ایلکس ۲٫۵ تا ۷ سانتیمتر و پهنای ۲تا ۴ سانتیمتر، سبز تیره و براق است، پیچ و تاب دار و متناوب است و دندانه های درشت نوک تیز دارد.گل ایلکس، سفید ریز و معطر است ولی اهمیت زینتی ندارد و گل های نر بر درخت های نر و گل های ماده بر درخت های ماده در اردیبهشت و خرداد می رویند.میوه های ایلکس که پس از گل بر درختان ماده می رویند (در صورتی که درختان نر برای بارور کردن در نزدیکی آنها قرار بگیرند و گرده افشانی صورت بگیرد)، حبه های قرمز درخشانی هستند به قطر ۶ الی ۱۰ میلیمتری که بر شاخه های سال قبل می رویند.
این درخت در آفتاب کامل به خوبی رشد می کند. در مکان های نیم سایه یا کاملا سایه هم می تواند رشد کند. در مناطق با آب و هوای گرم بهتر است بعد از ظهر ها در سایه قرار گیرد.
در اقلیم های خنک و مرطوب بهترین رشد را دارد. به سرمای شدید مقاوم است ولی سرمای زمستان را دوست ندارد. گیاه را از باید از بادهای سرد زمستانی محافظت نمود.به گرما هم مقاوم است. ولی محیط خشک را خوب تحمل نمی کند. به آبیاری در حد متوسط نیاز دارد. در صورتی که بستر دارای زهکش خوبی باشد، خاک آن را مرطوب نگه دارید. این گیاه به خشکی هم مقاوم است.
به بیشتر خاک ها سازگار هست و در خاک های غنی، مرطوب و کمی سنگین بهترین رشد را دارد. گیاهی اسید دوست است و کمی قلیایی بودن بستر را می پذیرد. در کل خاک آن باید زهکش خوبی داشته باشد. با تهیه قلمه های چوب نرم در اواخر تابستان یا اوایل پاییز می توان گیاه را تکثیر کرد.