در ایران ، زنگ سیب از دامنه‏ های البرز، منجیل، پلور و آذربایجان شرقی گزارش شده است. با این وجود، در مناطقی که میزبان تناوبی (سرو کوهی) هم وجود داشته باشد، انتشار بیماری محدود می‏ باشد.

در فصل بهار، لکه‏ های کوچک زرد مایل به نارنجی و قرمز در سطح بالایی و دمبرگ برگ‏های پایینی شاخه‏ های سیب و زالزالک وحشی ایجاد می ‏شود. این لکه‏ ها به مرور گسترش پیدا کرده و حواشی آن‏ها مشخص ‏تر می‏شود و جوش‏های کوچک نارنجی تا قهوه‏ای رنگ که همان پیکنیوم یا اسپرموگونیوم‏های عامل بیماری است تشکیل می‏شود. در محل خروجی پیکنیوم‏ها، ترشحات شهد مانند نارنجی رنگ دیده می‏شود.

چند هفته پس از آلودگی، در سطح زیرین برگ و نقطه مقابل لکه ‏های موجود در سطح بالایی برگ، نواحی زرد تا قهوه ‏ای ظاهر می‏شود . لکه‏ های روی برگ‏ ها و اندام‏ های روی آن‏ها، بر روی میوه نیز تشکیل می‏شوند. ایجاد خسارت روی میوه، خسارت مستقیم این عامل می‏باشد. اما خسارت روی برگ‏ها باعث ریزش برگ‏ها و ضعیف شدن درخت و کاهش غیرمستقیم محصول می‏گردد.

زمستان‏گذرانی عامل بیماری روی شاخه‏ های انواع سرو کوهی انجام می‏شود. در فصل بهار و هنگام بارندگی‏ها، تلیوم‏های شاخ مانند قارچ، متورم و ژله‏ ای شده، تلیوسپورهای دوسلولی، جوانه زده و بازدیوسپورها با فشار از پایک جدا شده و با جریان هوا می‏توانند تا فواصل زیاد منتشر شده و مایه تلقیح اولیه را ایجاد کنند.

استفاده از ارقام مقاوم سیب و حذف درختان سروکوهی آلوده و یا حساس به بیماری، باعث کاهش آلودگی می ‏شود. انتقال بازیدیوسپورها از مناطق دور، انهدام کامل بیماری را مانع می‏شود. در صورت شدید بودن بیماری و صرفه اقتصادی، قارچ‏کش‏ های دی تیوکارباماتی می‏توانند استفاده شوند.