سرخدار درختچه یا درختی کوچک، همیشه سبز، به ارتفاع حدود 6 متر (به ندرت 10 متر)، با تنه ای به قطر 38 سانتیمتر است. پوست آن نازک، فلس دار، به رنگ قهوه ای مایل به ارغوانی است و دارای شاخه های گسترده می باشد. این شاخه ها در ابتدا به رنگ سبز هستند ولی با گذشت سه تا چهار سال به رنگ قهوه ای تغییر می یابند. برگ ها نازک، هلالی یا داسی شکل، به طول 1 تا 2.9 سانتیمتر و پهنای 1 تا 2 میلیمتر دیده می شوند. این گیاه دوپایه بوده و دارای مخروط های نر و ماده جدا از هم و روی پایه های مجزا می باشد.میوه ها سته ای شکل، با فلسی گوشتی و آبدار و با آریلی قرمز رنگ به قطر 1 سانتیمتر هستند. هر میوه دارای یک بذر به رنگ قهوه ای تیره و به طول 5 تا 6 میلیمتر است. دانه گرده این مخروط ها گرد بوده و حدود 4 میلیمتر نیز قطر دارند و در اوایل بهار تشکیل می شوند.

این گیاه در اوایل رویش (سنین نونهالی) به نور زیاد نیاز نداشته و قادر است با استفاده از حداقل نور، عمل فتوسنتز را انجام دهد. نور یکی از مهمترین فاکتورهای اقلیمی است. اگر چه این گیاه در سایه و آفتاب می روید ولی مقدار تاکزول گیاهانی که در سایه می رویند به مراتب بیشتر از گیاهان رویش یافته در آفتاب است.

سرخدار تقریباً در هر نوع خاکی می روید ولی خاک های رسوبی حاوی مقادیر فراوان ترکیب های هوموسی و آهکی با «پی اچ» قلیایی، خاک های بسیار مناسبی برای کشت سرخدار است. سرخدار در طول رویش به عناصری مانند پتاس، فسفر و کلسیم به مقادیر فراوان نیاز داشته و وجود این عناصر سبب افزایش تولید مواد مؤثره در گیاه می شود.خاک این گیاه باید مرطوب باشد .

تکثیر گیاه از طریق کاشت بذر و قلمه زدن امکان پذیر است. بذر گیاه در مرداد ماه می رسد.دوره خواب بذر سرخدار دو تا چهار سال بوده و سبز شدن آن در گلخانه، بیش از یکسال به طول می انجامد. به منظور افزایش قوه نامیه بذر باید آن را تیمار کرد. تیمار چینه سرمایی، تیمار توام اسید جبرلیک و تیمار دمایی ( یک ساعت در دمای ۳۰ درجه سانتی گراد سپس چند ساعت در دمای ۵ – درجه سانتی گراد) سبب افزایش قوه نامیه بذور سرخدار می شود.پس از کاشت بذر در خزانه، دانهال های دو تا سه ساله را باید به زمین اصلی منتقل کرد.