این آفت در اکثر نقاط جهان که سیب کاشته میشود شیوع دارد غیر از سیب به انواع گلابی اهلی و وحشی، به، زالزالک و نیز نارون آمریکایی (میزبان اول) حمله میکند.این آفت به صورت توده های سفید رنگ در ماه های مهر و تابستان روی سرشاخهها و تنه درختان دانهدار به خصوص در اطراف زخمهای حاصله از هرس شاخهها دیده میشود.
این آفت به ریشه و طوقه درختان نیز حمله میکند. در روی ریشه وطوقه خسارت این آفت با ایجاد برآمدگی و گالهای مخصوص همراه است. این برآمدگی و گالها روی سرشاخهها هم دیده میشود. ارقام بومی کشور حساسیت فراوانی به این شته دارند. در حالیکه برخی ارقام خارجی مانند زرد و قرمز لبنان کمتر مورد حمله واقع میشوند.
این شته اگرچه دو میزبانه است ولی در مناطقی که میزبان اول یافت نشود (مانند کشور ایران) در تمام مدت سال روی میزبان دوم (درختان دانهدار) زندگی میکند و مراحل جنسی و تخم در این شرایط دیده نمیشود. در شرایط عادی که هر دو میزبان وجود داشته باشد مانند همه شتههای دومیزبانه، مرحلهای از سیکل زندگی خود را روی درختان میوه دانهدار و مراحلی را نیز روی درختان نارون سپری میکند.
این شته ناقل بیماری قارچی شانکر چند ساله روی درختان سیب میباشد. زمستان گذرانی در مرحله پورگی سپری میشود. محل زمستان گذرانی در شکافهای موجود روی تنه و شاخههای سنین مختلف و حتی شاخههای همان سال و طوقه و ریشههای ضخیم و اصلی مجاور تنه و نزدیک سطح خاک میباشد.
شته مومی سیب چون مکانهای سایهدار را ترجیح میدهد لذا در باغات سیب از کاشت پرپشت درختان بایستی اجتناب کرده و به هرس آنها دقت لازم مبذول داشت همواره جریان هوا و نفوذ اشعههای خورشیدی را به داخل درختان امکانپذیر ساخت. چون شتهها اکثراً در داخل زخمهای درختان و یا در محلهای بریده و هرس شده آنها مستقر میشوند لذا این قسمتها نباید به حال خو رها شوند. همچنی شاخههای گالدار و یا سرشاخههای مورد هجوم بایستی به طور مرتب قطع شده و نابود گردند.جهت کنترل شیمیایی از سموم زیر می توان استفاده کرد : 1. تیومتون(اکاتین) EC60% و 1در هزار 2. اکسی دیمتون متیل EC25% و 1 درهزار 3. پیریمیکارب(پریمور) Df50% و 5/. درهزار