کروتون - در این مقاله گیاه زینتی کروتون (Codiaeum variegatum) معرفی می‌شود و نیازهای اصلی آن برای رشد سالم بررسی می‌گردد. محدوده دمایی مناسب، اهمیت رطوبت نسبی بالا و تأمین نور کافی اما غیرمستقیم به‌عنوان عوامل کلیدی نگهداری بیان می‌شود. همچنین ویژگی‌های ظاهری گیاه، به‌ویژه تنوع رنگ و شکل برگ‌ها، توصیف شده و نام‌های رایج آن در ایران و سایر کشورها به‌صورت مقایسه‌ای ارائه می‌شود.

Gorongo Cycad - این گیاه با نام علمی Encephalartos manike و نام مرسوم (Manica Cycad) که به فارسي سیکاس مانیکا ناميده ميشود، گياهي از خانواده Zamiaceae بومي بومی جنوب‌شرقی آفریقا، به‌ویژه موزامبیک (استان مانیکا)، در دامنه‌های سنگلاخی و جنگل‌های باز نیمه‌خشک مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی خشک دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک سبک شنی تا لومی با زهکشی بسیار خوب، تحمل‌پذیر نسبت به خاک‌های فقیر، با pH خنثی تا کمی اسیدی

California buckwheat

wild cherry - ساپوت سیاه (*Diospyros digyna*) درختی گرمسیری از تیرهٔ خرمالوییان (Ebenaceae) است که به‌طور طبیعی بومی جنوب مکزیک و بخش‌هایی از آمریکای مرکزی بوده و در اقلیم‌های گرم و مرطوبِ نیمه‌گرمسیری نیز کشت می‌شود. این گیاه در دمای نسبتاً گرم بهترین رشد را دارد (تقریباً ۲۰ تا ۳۵ درجهٔ سانتی‌گراد) و به سرما و یخبندان حساس است. رطوبت متوسط تا بالا و آبیاری منظم—به‌ویژه در دورهٔ استقرار—برای رشد مطلوب اهمیت دارد، هرچند پس از استقرار تا حدی به کم‌آبی مقاوم‌تر می‌شود. نور کامل آفتاب تا نیم‌سایه را می‌پذیرد، اما برای باردهی اقتصادی معمولاً نور مستقیم بیشتر مناسب‌تر است. از نظر زیستگاه، در نواحی کم‌ارتفاع تا میان‌ارتفاعِ گرمسیری، در جنگل‌های نیمه‌مرطوب و حاشیهٔ باغات و اراضی کشاورزی رشد می‌کند و خاک‌های عمیق با زهکشی مناسب را ترجیح می‌دهد. از نظر ریخت‌شناسی، درختی همیشه‌سبز یا نیمه‌همیشه‌سبز با تاج نسبتاً متراکم است؛ برگ‌ها ساده، چرمی، بی‌دندانه و بیضوی تا نیزه‌ای هستند. گل‌ها کوچک و کم‌جلب‌توجه (معمولاً سفید مایل به سبز) و میوه گرد تا کمی扁، با پوست سبز زیتونی که هنگام رسیدگی تیره‌تر می‌شود؛ گوشت میوهٔ رسیده قهوه‌ای تیره تا سیاه و نرم است. نام رایج آن در ایران عمدتاً «ساپوت سیاه» (گاه «خرمالوی سیاه» به‌صورت غیررسمی) است و در جهان با نام‌های **Black sapote** و نیز **Chocolate pudding fruit** شناخته می‌شود. کاربرد ویژهٔ شناخته‌شدهٔ آن بیشتر غذایی است و به‌سبب بافت و رنگ گوشت میوه، در برخی منابع به‌عنوان میوه‌ای با تداعی طعم/بافت شبیه دسر شکلاتی معرفی می‌شود.

گیلاس خودرو - گیلاس (Prunus avium) درختی خزان‌دار از تیره Rosaceae است که در ایران با نام‌های «گیلاس» و در برخی مناطق «گیلاس شیرین» شناخته می‌شود و در جهان بیشتر با عنوان Sweet cherry شناخته شده است. بهترین رشد آن در اقلیم معتدل با زمستان سرد (برای تأمین نیاز سرمایی) و تابستان ملایم تا گرم رخ می‌دهد؛ دمای مطلوب رشد حدود 15–25°C است و به یخبندان‌های دیررس بهاره (به‌ویژه هنگام گل‌دهی) حساس است. رطوبت نسبی متوسط مناسب است و رطوبت بالا و بارندگی طولانی می‌تواند خطر بیماری‌های قارچی و ترکیدگی میوه را افزایش دهد. گیاه به نور کامل (حداقل 6–8 ساعت آفتاب مستقیم) نیاز دارد. از نظر ظاهری، درخت معمولاً 5 تا 20 متر ارتفاع می‌گیرد، تاجی گسترده دارد و پوست تنه در سنین بالاتر قهوه‌ای مایل به قرمز با نوارهای افقی مشخص است. برگ‌ها بیضی تا کشیده، دندانه‌دار و براق‌اند و گل‌ها سفید، پنج‌گلبرگ، به‌صورت خوشه‌ای کوتاه در اوایل بهار ظاهر می‌شوند. میوه شَفت (drupe) گوشتی با رنگ‌های زرد تا قرمز تیره و یک هسته سخت مرکزی است. از نظر کاربرد، مهم‌ترین ارزش آن خوراکی و صنعتی (تازه‌خوری، مربا و فرآوری) است. در طب سنتی، دم گیلاس و به‌ویژه دمِ میوه (cherry stems) به‌عنوان مدر ملایم و کمک‌کننده در دفع ادرار استفاده می‌شود؛ همچنین میوه دارای ترکیبات آنتی‌اکسیدانی (مانند آنتوسیانین‌ها) است که در پژوهش‌های تغذیه‌ای مورد توجه قرار گرفته‌اند. چوب گیلاس نیز در صنایع چوب و مبلمان به دلیل رنگ و بافت مطلوب کاربرد دارد.

Cuban Raintree - Brunfelsia nitida با نام رایج بانوی شب/برونفلزیا معطر در ایران و با نام‌های Lady of the Night و Fragrant Brunfelsia در جهان، درختچه‌ای همیشه‌سبز از تیره Solanaceae است. اندام‌های هوایی دارای ساقه‌های چوبی و منشعب بوده و برگ‌ها ساده، بی‌کرک، چرمی و بیضوی تا سرنیزه‌ای با حاشیه کامل هستند. گل‌ها منفرد یا در گل‌آذین‌های کوچک انتهایی، لوله‌ای با پنج لوب پهن و بسیار معطرند و رنگ آن‌ها معمولاً از بنفش به یاسی و سپس سفید تغییر می‌کند؛ میوه به‌صورت سته تشکیل می‌شود. این گیاه بومی نواحی گرمسیری قاره آمریکا (به‌ویژه کارائیب و جنوب فلوریدا) و زیستگاه طبیعی آن حاشیه جنگل‌ها و بیشه‌زارهای نیمه‌سایه است. رشد مطلوب در دمای گرم، رطوبت نسبی بالا، نور نیم‌سایه تا آفتاب ملایم و خاک سبک، زهکش‌دار و نسبتاً اسیدی تا خنثی حاصل می‌شود. به دلیل رایحه قوی شبانه، به‌طور گسترده به‌عنوان گیاه زینتی کشت می‌شود.

Blue palo verde - این گیاه با نام علمی Cercidium floridum و نام مرسوم (Blue Palo Verde) که به فارسي پالو وِرده آبی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Leguminosae بومي بومی جنوب‌غرب ایالات متحده آمریکا و شمال غرب مکزیک، به‌ویژه بیابان سونورا، در مناطق بسیار گرم، خشک و سنگلاخی مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک، شنی یا سنگریزه‌ای با زهکشی عالی، بسیار فقیر، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)

از خانواده Cactaceae

red osier - Cornus sericea (syn. *Cornus stolonifera*) که در فارسی معمولاً با نام‌های «زغال‌اخته ساقه‌قرمز» یا «بیدِ قرمز» یاد می‌شود، در منابع انگلیسی با نام‌های Red-osier dogwood و Red twig dogwood شناخته است. این گونه درختچه‌ای خزان‌کننده با ساقه‌های جوانِ قرمز براق، برگ‌های بیضی با رگبرگ‌های مشخص و گل‌های سفیدِ خوشه‌ای است که در ادامه میوه‌های ریز سفید تا آبی‌فام تولید می‌کند. بهترین رشد آن در نور کامل تا نیم‌سایه است و به خاک‌های مرطوب تا خیس با زهکش متوسط سازگار بوده و رطوبت بالا را می‌پسندد. از نظر دمایی مقاوم به سرماست و در اقلیم‌های معتدلِ سرد عملکرد بهتری دارد. کاربرد اصلی آن زینتی (به‌ویژه برای رنگ زمستانه ساقه‌ها)، تثبیت خاک و احیای حاشیه رودخانه‌هاست؛ همچنین در طب سنتی بومیان آمریکای شمالی برای برخی مصارف دارویی گزارش شده، هرچند مصرف درمانی آن نیازمند احتیاط و استناد به منابع تخصصی است.

shagbark hickory - این گیاه با نام علمی Carya ovata و نام مرسوم (Shagbark Hickory) که به فارسي هیکوری پوست‌پوسته ناميده ميشود، گياهي از خانواده Juglandaceae بومي بومی شرق و مرکز آمریکای شمالی؛ از کانادا تا جنوب ایالات متحده، در جنگل‌های پهن‌برگ و دامنه‌های حاصلخیز مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک‌های عمیق، لومی تا لومی‌رسی با زهکشی خوب؛ مرطوب ولی بدون ماندابی؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7.5)

از خانواده honeysuckle

Cape Aloe - آلوئه فروکس (Aloe ferox) با نام‌های رایج «آلوئه کیپ» و «آلوئه تلخ/آلوئه کیپ (Cape aloe)» در جهان شناخته می‌شود و در ایران معمولاً با عنوان «آلوئه فروکس» یا «آلوئه کیپ» نام برده می‌شود. این گونه سوکولنتِ چندساله، رزتی از برگ‌های ضخیم، نیزه‌ای و خاکستری-سبز با دندانه‌های خاردار در حاشیه تشکیل می‌دهد و معمولاً ساقه‌ای منفرد و نسبتاً کوتاه تا درختچه‌مانند دارد. گل‌آذین‌های سنبله‌ای متراکم با گل‌های لوله‌ای نارنجی تا قرمز در فصل گل‌دهی ظاهر می‌شوند. آلوئه فروکس بومی آفریقای جنوبی است و عمدتاً در زیستگاه‌های نیمه‌خشک تا خشک، دامنه‌های سنگلاخی و علفزارهای باز می‌روید. رشد مطلوب آن در نور کامل، خاک سبک و زهکشی بسیار خوب و با تحمل بالای کم‌آبی است؛ به سرما و یخبندان شدید حساسیت دارد. این گیاه به تولید «صبر زرد» (لاتکس) با اثرات مسهل شهرت دارد.

پالم چینی - پالم فن چینی (*Livistona chinensis*) که در ایران گاهی با نام «نخل بادبزنی چینی» شناخته می‌شود و در جهان با نام‌های **Chinese fan palm** و **Fountain palm** رایج است، نخل زینتی با برگ‌های بزرگ بادبزنی و آویزان است. در رشد به **نور زیادِ غیرمستقیم تا آفتاب ملایم** سازگار است؛ دمای مناسب **۱۸–۳۰°C** بوده و به سرما تا حدود **۵°C** (کوتاه‌مدت) تحمل نسبی دارد. **رطوبت متوسط تا بالا** را می‌پسندد و خاک باید **سبک و با زهکش خوب** باشد. تنه به‌تدریج بلند و نسبتاً منفرد شده و دمبرگ‌ها معمولاً دارای خارهای ریز در حاشیه‌اند. کاربرد اصلی آن **زینتی و فضای سبز** است و شهرت دارویی/صنعتی شاخص و اختصاصی در منابع رایج برای آن گزارش نمی‌شود.

tree aloe - این گیاه با نام علمی Aloe barberae و نام مرسوم (Tree Aloe) که به فارسي آلوئه درختی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Xanthorrhoeaceae بومي بومی جنوب آفریقا؛ به‌ویژه آفریقای جنوبی، موزامبیک و اسواتینی، و به‌طور طبیعی در مناطق گرم، نیمه‌خشک، دامنه‌های سنگلاخی و جنگل‌های باز رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک شنی یا سنگریزه‌ای با زهکشی عالی؛ حساس به ماندگاری رطوبت؛ ترجیحاً خاک خنثی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 6 تا 7.5

لیچی، liechee - لیچی (*Litchi chinensis*) درختی همیشه‌سبز از تیرهٔ ساپین‌داسه است که در اقلیم‌های نیمه‌گرمسیری تا گرمسیری با زمستان‌های خنکِ بدون یخبندان بهترین رشد را دارد. دمای مطلوب رشد معمولاً حدود 20–30°C است و به رطوبت نسبی متوسط تا بالا و آبیاری منظم نیاز دارد؛ خشکی و بادهای گرم به گل و میوه آسیب می‌زنند. نور کامل خورشید برای باردهی مناسب ضروری است، هرچند نهال‌های جوان در گرمای شدید از سایهٔ ملایم سود می‌برند. برگ‌ها شانه‌ای و چرمی با برگچه‌های براق، گل‌ها ریز و به‌صورت خوشه‌ای، و میوه گرد تا بیضوی با پوست قرمزِ زِبر و گوشت سفیدِ نیمه‌شفاف و دانهٔ قهوه‌ای است. نام رایج آن در ایران «لیچی» و در جهان «Lychee/Litchi» (گاهی در انگلیسی: Chinese lychee) است. کاربرد اصلی آن خوراکی و صنعتی در تولید کمپوت، آبمیوه و خشکبار است و در طب سنتی برخی نواحی از میوه و پوست آن به‌عنوان منبع آنتی‌اکسیدان‌ها استفاده می‌شود.

پاندانوس، Screw pine، خود را با شرایط آپارتمان سازگار نشان داده است . با زیاد شدن سن گیاه احتیاج به جا و مکان بیشتری دارد . در محل اتصال برگ با ساقه ، جوانه هایی با ریشه های به جا و مکان بیشتری دارد . در محل اتصال برگ با ساقه ، جوانه هایی با ریشه های کوچک می رویند که قابل انتقال به گلدان دیگر هستند . گیاه را باید روی پایه یا محل بلند و به دور از محل رفت و آمد قرار داد..

بنفشه افریقایی، African violet، برگهای سبز مخملی و کوتاه با گلهایی با رنگ بنفش ، آبی ، قرمز ، سورتی یا سفید . بنفشه آفریقایی نسبت به طول روز بی تفاوت است و به همین علت در تمام طول سال گل می دهد.

برگ بیدی، Wandering few، گیاهی است زیبا، سریع الرشد ، کم توقع و ارزان . نگهداری و تکثیر آن ساده است . حذف جوانه های انتهایی برای تهیه قلمه و تکثیر ، باعث بیدار شدن است . حذف جوانه های انتهایی برای تهیه قلمه و تکثیر ، باعث بیدار شدن جوانه های جانبی و پشت و توپی شدن گیاه نیز می گردد.

برگ انجیری، Swiss cheese plant، هوای گرم و مرطوب را می پسندد . تغییرات درجه حرارت را به راحتی می پذیرد . ریشه های هوایی آن احتیاج به تغذیه و تکیه گاه خزه دار دارد . برای افراد مبتدی گیاه مناسبی است.

آگلونما، Chinese evergreen، در برابر سایه و خشکی و نور کم مقاومت خوبی دراد . به علت وضع برگها و انبوه بودن آنها در اتاقهای کوچک جلوه بیشتری دارد.