Oriental bittersweet

spiral ginger - این گیاه با نام علمی Costus barbatus و نام مرسوم (Spiral Ginger) که به فارسي زنجبیل مارپیچی (کوستوس قرمز) ناميده ميشود، گياهي از خانواده Costaceae بومي بومی آمریکای مرکزی؛ به‌ویژه مکزیک جنوبی، کاستاریکا و پاناما، و به‌طور طبیعی در جنگل‌های گرمسیری مرطوب و نیمه‌سایه رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی سبک، غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب و رطوبت یکنواخت؛ ترجیحاً خاک کمی اسیدی تا خنثی؛ pH حدود 5.5 تا 7

سرخالو - لیچی (*Litchi chinensis*) درختی همیشه‌سبز از تیرهٔ ساپین‌داسه است که در اقلیم‌های نیمه‌گرمسیری تا گرمسیری با زمستان‌های خنکِ بدون یخبندان بهترین رشد را دارد. دمای مطلوب رشد معمولاً حدود 20–30°C است و به رطوبت نسبی متوسط تا بالا و آبیاری منظم نیاز دارد؛ خشکی و بادهای گرم به گل و میوه آسیب می‌زنند. نور کامل خورشید برای باردهی مناسب ضروری است، هرچند نهال‌های جوان در گرمای شدید از سایهٔ ملایم سود می‌برند. برگ‌ها شانه‌ای و چرمی با برگچه‌های براق، گل‌ها ریز و به‌صورت خوشه‌ای، و میوه گرد تا بیضوی با پوست قرمزِ زِبر و گوشت سفیدِ نیمه‌شفاف و دانهٔ قهوه‌ای است. نام رایج آن در ایران «لیچی» و در جهان «Lychee/Litchi» (گاهی در انگلیسی: Chinese lychee) است. کاربرد اصلی آن خوراکی و صنعتی در تولید کمپوت، آبمیوه و خشکبار است و در طب سنتی برخی نواحی از میوه و پوست آن به‌عنوان منبع آنتی‌اکسیدان‌ها استفاده می‌شود.

narrow-leaved bottle

تاتوره - تاتوره استرامونیوم (*Datura stramonium*) گیاهی علفی یک‌ساله از تیره سیب‌زمینیان (Solanaceae) است که در دماهای معتدل تا گرم بهترین رشد را دارد و به یخبندان حساس است. در نور کامل (آفتاب مستقیم) عملکرد بهتری نشان می‌دهد و در رطوبت متوسط با خاک‌های نسبتاً حاصلخیز و زهکشی‌دار سازگار است؛ با این حال در شرایط کم‌آبی نیز تا حدی تحمل دارد. منشأ آن به قاره آمریکا نسبت داده می‌شود، اما امروزه به‌طور گسترده در مناطق معتدل و گرم جهان پراکنده است و معمولاً در زمین‌های بایر، حاشیه جاده‌ها، اراضی کشاورزی رهاشده و زیستگاه‌های disturbed دیده می‌شود. از نظر ریخت‌شناسی، ساقه‌ها راست‌قامت و منشعب‌اند؛ برگ‌ها بزرگ، سبز تیره، تخم‌مرغی تا لوزی‌شکل با بریدگی‌ها و دندانه‌های نامنظم. گل‌ها درشت، شیپوری و معمولاً سفید (گاهی متمایل به ارغوانی) و اغلب شب‌گشا هستند. میوه به‌صورت کپسول کروی و خاردار (“سیب خاردار”) است که پس از رسیدن شکافته شده و بذرهای فراوان تیره‌رنگ آزاد می‌کند. در ایران نام‌های رایجی مانند «تاتوره» و گاه «داتوره/سیب خاردار» به کار می‌رود و در جهان با نام‌هایی مانند *Jimsonweed*، *Thorn-apple* و *Devil’s trumpet* شناخته می‌شود. این گیاه به داشتن آلکالوئیدهای تروپانی (مانند آتروپین و اسکوپولامین) و سمیت بالا شهرت دارد و از نظر دارویی (با کاربردهای بسیار کنترل‌شده) مورد توجه بوده است.

برگ نو معمولی - برگ‌نو معمولی (*Ligustrum vulgare*) درختچه‌ای نیمه‌همیشه‌سبز تا خزان‌دار از تیرهٔ زیتون (Oleaceae) است. **شرایط دما، رطوبت و نور (محیط رشد):** در آب‌وهوای معتدل بهترین رشد را دارد؛ به سرما نسبتاً مقاوم است و گرمای ملایم را نیز تحمل می‌کند. رطوبت متوسط و آبیاری منظم در استقرار اولیه مفید است، اما پس از استقرار تا حدی به کم‌آبی مقاوم می‌شود. از آفتاب کامل تا نیم‌سایه را می‌پذیرد (در آفتاب کامل گل‌دهی و تراکم تاج بهتر است). **بومی و زیستگاه:** بومی اروپا، شمال آفریقا و غرب آسیا است و معمولاً در حاشیهٔ جنگل‌ها، بیشه‌زارها، دامنه‌های بوته‌زار و پرچین‌های طبیعی دیده می‌شود. **خصوصیات ظاهری اندام‌های گیاه:** بوته‌ای چندساقه با شاخه‌های راست یا کمانه‌ای؛ برگ‌ها ساده، متقابل، بیضی تا سرنیزه‌ای و نسبتاً چرمی هستند. گل‌ها کوچک، سفید تا کرم، معطر و به‌صورت خوشه‌های انتهایی ظاهر می‌شوند. میوه‌ها شفت‌های کوچک و سیاه‌رنگ (برای انسان سمی) هستند که معمولاً در پاییز و زمستان روی بوته باقی می‌مانند. **نام رایج (ایران و جهان):** در ایران غالباً با نام‌های «برگ‌نو» یا «پرایوت» (در فضای سبز) شناخته می‌شود. نام‌های رایج جهانی آن *Common privet* (انگلیسی) و «Troène» (فرانسوی) است. **کاربرد مشهور:** بیش از همه به‌عنوان گیاه زینتیِ پرچینی و مناسب هرس‌پذیری در فضای سبز شناخته می‌شود.

شَب‌خُسب درختی است که بطور خودرو در محلهای آفتابی کنار تپه‌ها و رودخانه‌ها می‌روید.

برگ نوی چینی - این گیاه با نام علمی Ligustrum sinense و نام مرسوم (Chinese Privet) که به فارسي ترون چینی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Oleaceae بومي بومی چین جنوبی؛ به‌طور طبیعی در جنگل‌های باز، حاشیه جنگل‌ها و دامنه‌ها رشد می‌کند و در بسیاری از مناطق جهان از جمله آمریکا طبیعی‌شده است مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی تا شنی با زهکشی مناسب؛ سازگار با انواع خاک‌ها؛ pH کمی اسیدی تا خنثی حدود 5.5 تا 7.5

ام «عرعر»، که در متون فارسی آمده‌است، به گونه‌ای که دهخدا تذکر می‌دهد، این درخت نیست، بلکه منظور سرو کوهی بوده‌است. نام چینی‌اش مفهوم آسمانی دارد و به آن درخت بهشتی هم می‌گویند.

لیکوآلا گراندیس - لیکوالا گراندیس (Licuala grandis) که در جهان با نام‌های **Ruffled Fan Palm** یا **Vanuatu fan palm** شناخته می‌شود، نخل زینتی سایه‌پسند با برگ‌های **بادبزنی بزرگ، چین‌دار و تقریباً دایره‌ای** و دمبرگ‌های بلند است. این گیاه در ایران معمولاً با عنوان **نخل بادبزنی لیکوآلا** یا **لیکوآلا** عرضه می‌شود. برای رشد مطلوب به **نور زیادِ غیرمستقیم تا نیم‌سایه** نیاز دارد و آفتاب مستقیم می‌تواند موجب سوختگی برگ شود. دمای مناسب آن حدود **۱۸ تا ۳۰°C** است و به **سرما و یخبندان حساس** بوده (بهتر است زیر ۱۵°C قرار نگیرد). رطوبت مطلوب **بالا (حدود ۶۰٪ به بالا)** همراه با تهویه ملایم است؛ خشکی هوا باعث قهوه‌ای شدن نوک برگ‌ها می‌شود. عمده کاربرد آن **زینتیِ فضای داخلی روشن، گلخانه و فضای سبز گرمسیری** است و کاربرد دارویی یا صنعتی شاخص و شناخته‌شده‌ای مانند برخی نخل‌ها برای آن گزارش نشده است.

گل حنا گینه ای، New Guinea impatiens، ساقه های گیاه ایستاده و ضخیم؛ ولی نرم است و ارتفاع آن به ۷۰ سانتیمتر هم می رسد ولی معمولا کوتاه تر است. معمولا ساقه اصلی منشعب می شود و گیاه گستردگی بین ۶۰-۴۵ سانتیمتر را اشغال می کند.

کدو حلوایی، Pumpkin، ارقام کدوی حلوایی از نظر شکل میوه به سه دسته مجزا تقسیم شده اند. دسته اول استوانه ای که در میانه بهم آمده، که به گروه گردن دار نامیده می شود. میوه دسته بعدی گرد است و دسته آخر گروه استوایی نام دارد.

کدو تنبل، Winter squash، کدو تنبل، سبزی فصل گرم و گیاهی یکساله است که دارای ساقه های استوانه ای به ضخامت ۵-۴ سانتیمتر با کرکی ظریف می باشد و این ساقه ها به صورت گسترده روی زمین رشد می کنند و سطحی به طول بیش از سه متر را اشغال می کنند.

گزنه دوپایه، Common Nettle، گل ها اغلب در گویچه های انبوه کوچک و گل آذین ها بلند، خوشه ای شکل یا سنبله ای شکل با کرکی انبوه شکوفا می شوند.

گیاه آپارتمانی سانسِوِریا، Snake Plant، زادگاه سانسوریا مناطق گرمسیری غرب آفریقا و دارای ساقه های زیرزمینی(ریزوم) است و برگ ها از یک ریزوم ضخیم به طور ایستاده و سیخ با فرم رویشی طوقه وار می رویند.