شاه‌بلوط آمریکایی - شاه‌بلوط آمریکایی (*Castanea dentata*) درختی خزان‌کننده از خانوادهٔ راش‌سانان است که در اقلیم‌های معتدلِ مرطوب بهترین رشد را دارد. دمای مناسب رشد معمولاً حدود 10 تا 25 درجهٔ سانتی‌گراد است و سرمای زمستان را تا حدود 20- درجه نیز تحمل می‌کند. به رطوبت خاک نسبتاً یکنواخت و زهکشی خوب نیاز دارد و در محیط‌های با رطوبت نسبی متوسط تا بالا عملکرد بهتری نشان می‌دهد. نور کامل آفتاب تا نیم‌سایه را می‌پذیرد، اما در آفتاب کامل رشد و باردهی مطلوب‌تری دارد. از نظر ظاهری، درختی بلند (گاه 20 تا 30 متر) با تاج کشیده و پوست تنهٔ خاکستری-قهوه‌ای است. برگ‌ها ساده، دراز و نیزه‌ای، با حاشیهٔ دندانه‌دار تیز (ویژگی شاخص گونه) و سطح براق هستند. گل‌ها به صورت شاتون‌های نر و ماده ظاهر می‌شوند و میوه در پوشینهٔ خاردار (بور) تشکیل می‌گردد که معمولاً 1 تا 3 دانهٔ خوراکی درون آن قرار می‌گیرد. نام رایج جهانی آن **American chestnut** است. در ایران نام رایج «**شاه‌بلوط**» به‌طور کلی برای جنس *Castanea* به‌کار می‌رود و برای این گونه نیز معمولاً «**شاه‌بلوط آمریکایی**» گفته می‌شود. این گونه از نظر صنعتی به چوب سبک، نسبتاً بادوام و مناسب برای نجاری و سازه‌های بیرونی (در گذشته) مشهور بوده و از نظر خوراکی نیز دانه‌ها ارزش غذایی داشته‌اند؛ با این حال شهرت تاریخی آن بیشتر به آسیب‌پذیری شدید در برابر بیماری **بلایت شاه‌بلوط** (قارچ *Cryphonectria parasitica*) و کاهش گستردهٔ جمعیت‌های طبیعی در آمریکای شمالی مربوط است.

Amur peppervine

False buck's beard - آستیلب ژاپنی (*Astilbe japonica*) گیاهی علفی و چندساله از تیرهٔ ساکسیفراگاسه است که در دمای معتدلِ خنک تا ملایم بهترین رشد را دارد (تقریباً 10 تا 25 درجهٔ سانتی‌گراد). به رطوبت یکنواخت خاک و رطوبت نسبی متوسط تا بالا نیازمند است و خشکیِ طولانی‌مدت به کاهش رشد و گل‌دهی می‌انجامد. نور مناسب آن نیم‌سایه تا سایه‌روشن است؛ آفتاب مستقیمِ شدید، به‌ویژه همراه با کم‌آبی، موجب سوختگی برگ‌ها می‌شود. این گونه بومی ژاپن و شرق آسیا بوده و در زیستگاه‌های مرطوب مانند حاشیهٔ جنگل‌ها، کنار جویبارها و مناطق کوهپایه‌ای با خاک غنی از مواد آلی دیده می‌شود. از نظر ظاهری، بوته‌ای متراکم با برگ‌های مرکبِ دندانه‌دار و معمولاً سبز تیره تشکیل می‌دهد و گل‌آذین‌های خوشه‌ای یا پانیکولیِ پُرپَر (پرمانند) با گل‌های ریز و فراوان تولید می‌کند که رنگ آن‌ها بسته به رقم می‌تواند سفید تا صورتی و قرمز باشد. نام رایج در جهان: «Astilbe» و «Japanese astilbe». نام رایج در ایران: «آستیلب» (گاهی با عنوان «آستیلب ژاپنی»).

white bursage - آمبروزیا بیابانی (Ambrosia dumosa) که در منابع جهانی با نام‌های Desert ragweed و White bursage شناخته می‌شود و در ایران گاه با عنوان «آمبروزیا/راج‌وید بیابانی» ذکر می‌گردد، درختچه‌ای کوتاه از تیره کاسنیان است. گیاه معمولاً چندساقه، پرشاخه و خاکستری‌مایل به نقره‌ای بوده و به علت کرک‌های ریز، بافتی مخملی دارد؛ برگ‌ها کوچک، متناوب و عمیقاً برید‌ه‌برید‌ه تا لوب‌دار هستند و گل‌آذین‌ها کوچک و نامحسوس بوده و گرده‌افشانی عمدتاً بادی است. این گونه به شرایط گرم و خشک سازگار است و در خاک‌های سبک تا شنی-ریگی با زهکشی بالا، تحت تابش شدید و بارندگی کم، عملکرد بهتری دارد. بومی بیابان‌های جنوب‌غرب آمریکای شمالی (به‌ویژه موهاوی و سونوران) است و در زیستگاه‌های بیابانی، دامنه‌های سنگلاخی و دشت‌های آبرفتی پراکنش می‌یابد.

Shell ginger - زنجبیل صدفی (Alpinia zerumbet) با نام‌های رایج «زنجبیل صدفی» و «آلپینیا»، و در جهان با نام‌های Shell ginger و Variegated ginger شناخته می‌شود. این گیاه علفی چندساله از تیره زنجبیلیان، دارای ریزوم معطر و ساقه‌های شبه‌نی‌مانند است و برگ‌های نیزه‌ای کشیده با آرایش متناوب دارد؛ گل‌آذین‌ها معمولاً آویخته و شامل گل‌های سفید تا کرم با لکه‌های صورتی-زرد هستند و کاسبرگ‌ها ظاهری صدف‌مانند ایجاد می‌کنند. رشد بهینه آن در اقلیم‌های گرم و مرطوب، خاک غنی با زهکش مناسب و رطوبت یکنواخت، و نور نیم‌سایه تا آفتاب ملایم است؛ به سرما و یخبندان حساسیت دارد. خاستگاه آن شرق و جنوب‌شرقی آسیا بوده و در زیستگاه‌های جنگلی مرطوب و حاشیه‌ رودها و نیز به‌صورت زینتی در نواحی نیمه‌گرمسیری کشت می‌شود.

Mulefat

Mulefat

Mycrocycas - این گیاه با نام علمی Microcycas calocoma و نام مرسوم (Cuban Cycad) که به فارسي سیکاس کوبایی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Zamiaceae بومي بومی غرب کوبا؛ به‌ویژه نواحی آهکی، تپه‌های سنگی و جنگل‌های نیمه‌گرمسیری استان پینار دل ریو مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی خشک دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک‌های بسیار سبک با زهکشی عالی؛ شنی تا سنگلاخی و آهکی؛ حساس به ماندابی شدن؛ pH خنثی تا قلیایی (حدود 7 تا 8)

Azalea

Poisonwood - این گیاه با نام علمی Metopium toxiferum و نام مرسوم (Poisonwood) که به فارسي چوب سمی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Anacardiaceae بومي بومی جنوب فلوریدا، کارائیب، آمریکای مرکزی و شمال آمریکای جنوبی؛ به‌طور طبیعی در جنگل‌های گرمسیری و نیمه‌گرمسیری، مناطق ساحلی و زمین‌های آهکی رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک شنی تا لومی با زهکشی خوب؛ تحمل‌پذیر نسبت به خاک‌های آهکی و نسبتاً خشک؛ pH خنثی تا قلیایی حدود 6.5 تا 8

Black Mangrove - این گیاه با نام علمی Avicennia germinans و نام مرسوم (Black Mangrove) که به فارسي حرا سیاه ناميده ميشود، گياهي از خانواده Acanthaceae بومي بومی مناطق گرمسیری و نیمه‌گرمسیری قاره آمریکا و غرب آفریقا؛ به‌طور طبیعی در سواحل، خورها، تالاب‌های شور و مناطق جزر و مدی رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار مرطوب، گِلی یا شنی-گِلی با زهکشی طبیعی جزر و مدی؛ بسیار مقاوم به شوری؛ pH خنثی تا قلیایی حدود 7 تا 8.5

از خانواده milkweed - آپوسینوم کنفی Apocynum cannabinum که در ایران بیشتر با نام‌های کنف وحشی و گاه کنف بیابانی شناخته می‌شود و در جهان با نام‌های Hemp dogbane و Indian hemp معرفی می‌گردد، گیاهی علفی چندساله از تیره خرزهره‌ایان است. ساقه‌ها راست و منشعب، معمولاً 0/5 تا 1/5 متر، با شیره لاتکس سفید هستند؛ برگ‌ها مقابل، بیضوی تا نیزه‌ای و حاشیه تقریباً صاف دارند. گل‌ها کوچک، سفید مایل به سبز تا صورتی کم‌رنگ، خوشه‌ای و میوه به صورت دو فولیکول باریک و دراز با دانه‌های کرک‌دار است. این گونه بومی آمریکای شمالی بوده و در حاشیه رودخانه‌ها، اراضی نیمه‌خشک، خاک‌های شنی یا لومی با زهکشی مناسب و نور کامل تا نیم‌سایه رشد می‌کند و به خشکی و شوری نسبی مقاوم است. این گیاه به‌طور مشهور به‌عنوان منبع الیاف محکم ساقه شناخته می‌شود.

مگنولیای سفید

dogbane

مگنولیا فریزر - این گیاه با نام علمی Magnolia fraseri و نام مرسوم (Fraser Magnolia) که به فارسي ماگنولیای فریزر ناميده ميشود، گياهي از خانواده Magnoliaceae بومي بومی جنوب‌شرق ایالات متحده آمریکا؛ به‌ویژه نواحی کوهستانی آپالاچی، در جنگل‌های مرطوب کوهستانی و دامنه‌های خنک با خاک‌های عمیق رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی عمیق، غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب و رطوبت یکنواخت؛ ترجیحاً خاک اسیدی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 5 تا 6.5

سیب مرداب، از خانواده Annonaceae

گیاه دارویی کَوَر، کَبَر، لگجی، Flinders rose، یاهی علفی و چند ساله، گاهی درختچه ای یا بوته ای، با ساقه های متعدد، اغلب گسترده روی زمین، یا ایستاده با شاخه هایی به طول 120-30 سانتیمتر. ساقه ها ساده یا منشعب، بدون کرک یا پوشیده از کرک های نرم ریزان، یا کرک های پتویی دائمی، در کنار دمبرگ با گوشواره های خاری خمیده یا ایستاده. به ندرت فاقد گوشواره.

کاسنی، Common chicory، گیاهی علفی چند ساله، با ساقه ای ایستاده و شاخه های راست متعدد، به ارتفاع تا یک متر، بدون کرک تا با کرک های بلند موی ریش مانند تقریبا متراکم، برگ های همراه گل ها و گل آذین اغلب بسیار کوچک شده، یا وجود ندارد.

گل گاوزبان، Gol Gavzaban، گیاهی دو ساله یا چند ساله، به ارتفاع 80-20 سانتیمتر، با کرک های مویی زبر در قاعده غده دار یا تقریبا نرم فشرده روی برگ ها، در بقیه نقاط گسترده و در بخش قدیمی (مربوط به سال های گذشته) پوشیده با کرک های مویی انبوه کوتاه. ساقه ها تقریبا ساده، ایستاده.

گیاه وحشی دلرویی شنگ، جنس شنگ Tragopogon L. در ایران قریب به بیست و پنج گونه دارد که در سراسر نواحی معتدله و معتدله سرد پراکنده اند و ۹ گونه از آنها انحصاری ایران هستند، همگی آنها شیرابه دار و اغلب شیرین و لذیذ می باشند اما مردم در مناطق مختلف البرز و زاگرس در اوایل بهار از برگ بعضی گونه‌های آنها از جمله Trapogopon graminifoliusکه بیشتر در اراضی کشاورزی و دامنه‌های کوهستانی می‌روید به عنوان سبزی صحرایی استفاده می کنند و آن را بصورت سبزی پلو یا خام مصرف می‌کنند.

گل گاوزبان اروپایی، Starflower، گیاه دو ساله؛ ساقه ایستاده یا بالارونده ضخیم، محکم، با کرک های بلند و کرک های موی ریش مانند گسترده، معمولا در بالا منشعب.