Alpinia purpurata (Vieill.) K. Schum

Lindera benzoin (L.) Blume

Aloe succotrina Lam - این گیاه با نام علمی Aloe succotrina و نام مرسوم (Succulent Aloe) که به فارسي آلوئه سوکوترینا ناميده ميشود، گياهي از خانواده Xanthorrhoeaceae بومي بومی آفریقای جنوبی؛ به‌ویژه نواحی کیپ غربی، و به‌طور طبیعی در دامنه‌های سنگلاخی، مناطق ساحلی و اقلیم مدیترانه‌ای با زمستان‌های معتدل رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک شنی یا مخلوط مخصوص ساکولنت با زهکشی عالی؛ حساس به ماندگاری رطوبت؛ ترجیحاً خاک خنثی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 6 تا 7.5

Privet - بونسای لیگوستروم (Ligustrum spp.) که در ایران بیشتر با نام «پرایوت/لیگوستروم» و گاهی «ترون» شناخته می‌شود و در جهان با نام‌های **Privet** و **Japanese/Chinese privet** (بسته به گونه) رایج است، در محیطی با **نور زیادِ غیرمستقیم تا آفتاب ملایم** بهترین رشد را دارد. دمای مناسب آن حدود **15 تا 28°C** است و به گرمای شدید و یخبندان طولانی حساس می‌شود. **رطوبت متوسط تا نسبتاً بالا** (حدود 40–60٪ به بالا) را می‌پسندد و با غبارپاشی ملایم یا سینی سنگریزه بهتر سازگار می‌شود. خاک باید **سبک، زهکش‌دار و همیشه کمی مرطوب** باشد و از ماندابی شدن باید جلوگیری کرد. از نظر ظاهری، بوته/درختچه‌ای با **برگ‌های ساده، بیضی و سبز براق** (در برخی ارقام ابلق)، رشد نسبتاً سریع و **شاخه‌دهی خوب** است؛ همین ویژگی‌ها آن را برای بونسای مناسب می‌کند. گل‌ها معمولاً **سفید و خوشه‌ای** و میوه‌ها **دانه‌دار و تیره‌رنگ** هستند. از نظر کاربرد، لیگوستروم بیشتر به‌عنوان **گیاه زینتی و پرچین** استفاده می‌شود؛ در منابع طب سنتی برخی گونه‌ها کاربردهای دارویی گزارش شده، اما **به‌علت احتمال سمیت میوه/برگ در برخی گونه‌ها و تفاوت‌های گونه‌ای، مصرف دارویی خودسرانه توصیه نمی‌شود**.

Aloe ferox Mill - آلوئه فروکس (Aloe ferox) با نام‌های رایج «آلوئه کیپ» و «آلوئه تلخ/آلوئه کیپ (Cape aloe)» در جهان شناخته می‌شود و در ایران معمولاً با عنوان «آلوئه فروکس» یا «آلوئه کیپ» نام برده می‌شود. این گونه سوکولنتِ چندساله، رزتی از برگ‌های ضخیم، نیزه‌ای و خاکستری-سبز با دندانه‌های خاردار در حاشیه تشکیل می‌دهد و معمولاً ساقه‌ای منفرد و نسبتاً کوتاه تا درختچه‌مانند دارد. گل‌آذین‌های سنبله‌ای متراکم با گل‌های لوله‌ای نارنجی تا قرمز در فصل گل‌دهی ظاهر می‌شوند. آلوئه فروکس بومی آفریقای جنوبی است و عمدتاً در زیستگاه‌های نیمه‌خشک تا خشک، دامنه‌های سنگلاخی و علفزارهای باز می‌روید. رشد مطلوب آن در نور کامل، خاک سبک و زهکشی بسیار خوب و با تحمل بالای کم‌آبی است؛ به سرما و یخبندان شدید حساسیت دارد. این گیاه به تولید «صبر زرد» (لاتکس) با اثرات مسهل شهرت دارد.

گیاه بالارونده پیچ اناری، Trumpet creeper، پیچ اناری گیاهی چند ساله و خزان کننده است با گل هایی بزرگ و زیبا که فصل گلدهی آن از اواخر بهار تا پاییز است که برخی حتی تا فرا رسیدن سرمای اول زمستان به گلدهی خود ادامه می دهند.

گیاه بالارونده پیچ امین الدوله، Japanese honeysuckle، گیاهی است بالارونده و همیشه سبز و آشنا، که در بیشتر منازل قدیمی برای پوشش آلاچیق، چَپَر، داربست های چوبی از آن استفاده می کردند.

گیاه بالارونده پیچ شرابی (پیچ امین الدوله شرابی)، Woodbine، پیچ شرابی گیاه گلدار ظریف و زیبایی است که هم می تواند بالارونده و زینت دهنده تیرهای آلاچیق و سردرهای ورودی گردد که و هم می توان آن را به عنوان پوشش بخشی از زمین باغچه به کار برد. پیچ شرابی جاذب مرغ های مگس خوار است.

گیاه بالارونده همیشه سبز جام ِطلا، Golden Chalice Vine، به خاکی حاصلخیز با زهکش خوب نیاز دارد. نسبت به افشانه نمک مقاوم است و می توان در نواحی ساحلی آن را کاشت.

گیاه بالارونده پیچک سیاه چشم، Black-eyed Susan vine، ارتفاع این پیچ در صورت داشتن قیم در یک فصل، تا دو متر و نیم و گستردگی آن بیشتر از یک متر است. سرعت رشد آن سریع و از ویژگی های آن، گل دهی گیاه 6 هفته بعد از جوانه زنی است.