انجدان

نویسنده: محسن شهاب الدین
تاریخ انتشار: 1392/11/27
انجدان
انجدان رومی (*Levisticum officinale*) گیاهی علفی با ساقه ضخیم استوانه‌ای (۱–۲ متر) و برگ‌های گوشتیِ منقسم با برگچه‌های لوزی‌شکل و دندانه‌دار به رنگ سبز تیره است. گل‌ها کوچک، زرد و به‌صورت چتر مرکب بوده و برای زنبورعسل ارزش تغذیه‌ای دارند. بخش دارویی اصلی، ریشه معطر با طعم تلخ و گزنده است که به‌عنوان مقوی معده و کمک‌هاضمه و نیز در برخی اختلالات کبدی–کلیوی، ادم و روماتیسم گزارش شده است. پراکنش آن در مازندران، گیلان، آذربایجان، تهران و خراسان ذکر شده است.





انجدان رومی :

نام علمی : Levisticum officinale

انجدان رومی گیاهی است علفی و دارای ساقه ضخیم استوانه است به قطر سه تا چهار سانتیمتر و به ارتفاع یک تا دو متراست.

این گیاه برگهایی ضخیم، گوشتدار، منقسم به برگچه‌هایی با ظاهر لوزی شکل و دندانه‌های نامساوی به رنگ سبز تیره و منتهی به دمبرگ استوانه‌ای مشخص دارد.

گلهای انجدان رومی بسیار کوچک به ابعاد سه میلیمتر، به رنگ زرد و مجتمع به صورت چتر مرکب به دوازده شعاع نابرابر هستند و زنبورعسل از گلهای آن، غذای پرارزشی به دست می‌آورد.

قسمت مورد استفاده گیاه ریشه آن است که بویی معطر و طعمی تلخ، گزنده و کمی شیرین دارد و دارای خواص دارویی بسیار است.

ریشه انجدان رومی معده را تقویت می‌کند و هضم کننده غذاست و مصرف آن در نارسایی‌های کبدی و کلیوی موثر است.

این گیاه با نام دیگر کاشن در از بین بردن بیماریهای پوست مفید است و ضعف عمومی را برطرف می‌کند. مصرف انجدان رومی در آب آوردن بافت‌های بدن، آب آوردن قوزک پا، ورم کلیه، ورم مثانه، دفع ادرار، رماتیسم موثر ذکر شده است.

این گیاه درمیان سبزی‌های اروپایی‌ها جایگاه ویژه‌ای دارد. مزهٔ آن مانند کرفس است.

انتشار جغرافیایی این گیاه در مناطقی مانند مازندران، گیلان، آذربایجان، تهران و خراسان ذکر شده است







  

امتیاز شما به این مقاله

میانگین امتیاز: 4 از ۵، بر اساس 2 امتیاز

پرسش‌ها و نظرات این مقاله

هنوز پرسش یا نظری برای این مقاله ثبت نشده است.

ثبت پرسش یا نظر جدید