فندق - فندق معمولی (*Corylus avellana*) درختچه یا درخت کوچکِ خزان‌دارِ مناطق معتدل است که رشد بهینه آن در دماهای ملایم (تقریباً ۱۵–۲۵ درجه سانتی‌گراد) و زمستان‌های سرد برای رفع نیاز سرمایی جوانه‌ها رخ می‌دهد. به رطوبت و بارندگی متوسط تا نسبتاً زیاد نیاز دارد و به خشکی طولانی‌مدت حساس است؛ خاک‌های عمیق، با زهکشی مناسب و رطوبت یکنواخت را ترجیح می‌دهد. از نظر نوری در آفتاب کامل تا نیم‌سایه رشد می‌کند، اما نور کافی برای گلدهی و تشکیل میوه ضروری است. این گونه بومی اروپا و غرب آسیا (از جمله نواحی پیرامون قفقاز و آناتولی) است و به‌طور طبیعی در حاشیه جنگل‌های پهن‌برگ، دامنه‌ها و نواحی نسبتاً مرطوبِ کوهپایه‌ای دیده می‌شود. از نظر ریخت‌شناسی، دارای شاخه‌های متعدد و تاج نسبتاً متراکم است؛ برگ‌ها ساده، گرد تا تخم‌مرغی، با حاشیه دندانه‌دار و سطح نسبتاً زِبَر هستند. گل‌های نر به صورت شاتون‌های آویخته (در اواخر زمستان/اوایل بهار) و گل‌های ماده کوچک و کم‌نمایان بوده و میوه به شکل فندقه در پوشینه‌ای برگ‌مانند (اینولاکر) تشکیل می‌شود. نام رایج آن در ایران «فندق» است؛ در جهان بیشتر با نام‌های **Hazelnut** یا **Common hazel** شناخته می‌شود. این گیاه عمدتاً به‌دلیل تولید مغز فندق در سطح جهانی کشت و شناخته می‌شود.

فندق آمریکایی - این گیاه با نام علمی Corylus americana و نام مرسوم (American Hazelnut) که به فارسي فندق آمریکایی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Betulaceae بومي بومی شرق و مرکز آمریکای شمالی؛ از کانادا تا جنوب ایالات متحده، در حاشیه جنگل‌ها، بیشه‌ها و دامنه‌های باز مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک‌های لومی تا لومی‌رسی با زهکشی خوب؛ مرطوب ولی بدون ماندابی؛ تحمل دامنه وسیعی از خاک‌ها؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7.5)

red osier - Cornus sericea (syn. *Cornus stolonifera*) که در فارسی معمولاً با نام‌های «زغال‌اخته ساقه‌قرمز» یا «بیدِ قرمز» یاد می‌شود، در منابع انگلیسی با نام‌های Red-osier dogwood و Red twig dogwood شناخته است. این گونه درختچه‌ای خزان‌کننده با ساقه‌های جوانِ قرمز براق، برگ‌های بیضی با رگبرگ‌های مشخص و گل‌های سفیدِ خوشه‌ای است که در ادامه میوه‌های ریز سفید تا آبی‌فام تولید می‌کند. بهترین رشد آن در نور کامل تا نیم‌سایه است و به خاک‌های مرطوب تا خیس با زهکش متوسط سازگار بوده و رطوبت بالا را می‌پسندد. از نظر دمایی مقاوم به سرماست و در اقلیم‌های معتدلِ سرد عملکرد بهتری دارد. کاربرد اصلی آن زینتی (به‌ویژه برای رنگ زمستانه ساقه‌ها)، تثبیت خاک و احیای حاشیه رودخانه‌هاست؛ همچنین در طب سنتی بومیان آمریکای شمالی برای برخی مصارف دارویی گزارش شده، هرچند مصرف درمانی آن نیازمند احتیاط و استناد به منابع تخصصی است.

زغال‌اخته ابریشمی - Cornus sericea (syn. *Cornus stolonifera*) که در فارسی معمولاً با نام‌های «زغال‌اخته ساقه‌قرمز» یا «بیدِ قرمز» یاد می‌شود، در منابع انگلیسی با نام‌های Red-osier dogwood و Red twig dogwood شناخته است. این گونه درختچه‌ای خزان‌کننده با ساقه‌های جوانِ قرمز براق، برگ‌های بیضی با رگبرگ‌های مشخص و گل‌های سفیدِ خوشه‌ای است که در ادامه میوه‌های ریز سفید تا آبی‌فام تولید می‌کند. بهترین رشد آن در نور کامل تا نیم‌سایه است و به خاک‌های مرطوب تا خیس با زهکش متوسط سازگار بوده و رطوبت بالا را می‌پسندد. از نظر دمایی مقاوم به سرماست و در اقلیم‌های معتدلِ سرد عملکرد بهتری دارد. کاربرد اصلی آن زینتی (به‌ویژه برای رنگ زمستانه ساقه‌ها)، تثبیت خاک و احیای حاشیه رودخانه‌هاست؛ همچنین در طب سنتی بومیان آمریکای شمالی برای برخی مصارف دارویی گزارش شده، هرچند مصرف درمانی آن نیازمند احتیاط و استناد به منابع تخصصی است.

Gray dogwood

ارس تک‌دانه - این گیاه با نام علمی Juniperus monosperma و نام مرسوم (One-seed Juniper) که به فارسي ارس تک‌دانه ناميده ميشود، گياهي از خانواده Cupressaceae بومي بومی جنوب‌غرب ایالات متحده و شمال مکزیک؛ به‌طور طبیعی در فلات‌ها، دامنه‌های خشک، مناطق نیمه‌بیابانی و جنگل‌های باز با اقلیم خشک رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی خشک دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک شنی تا سنگلاخی با زهکشی بسیار خوب؛ بسیار مقاوم به خشکی و خاک‌های فقیر؛ pH خنثی تا قلیایی حدود 6.5 تا 8.5

tropical blue bamboo

معمای میمون - کاج مطبق (*Araucaria araucana*) که در جهان با نام‌های رایج **Monkey Puzzle Tree** و **Chilean pine** شناخته می‌شود، در ایران نیز معمولاً با عنوان **کاج مطبق** شناخته می‌شود. این گونه همیشه‌سبزِ فضای باز، در **اقلیم معتدلِ خنک و مرطوب** بهترین رشد را دارد؛ دمای مطلوب آن حدود **۱۰–۲۰°C** است و به **یخبندان‌های ملایم تا حدود ۱۰- تا ۱۵-°C** (پس از استقرار) نسبتاً مقاوم است، اما از **گرمای طولانی و خشکی هوا** آسیب می‌بیند. به **نور زیاد و آفتاب کامل تا نیم‌سایه روشن** نیاز دارد؛ در مناطق گرم، نیم‌سایه و رطوبت بیشتر مفید است. از نظر ریخت‌شناسی، تنه‌ای مستقیم و شاخه‌هایی با **آرایش طبقاتی و منظم** دارد و برگ‌ها **مثلثی، سخت، چرمی و بسیار نوک‌تیز** بوده و به‌صورت متراکم روی شاخه‌ها قرار می‌گیرند. مخروط‌ها درشت‌اند و گیاه غالباً **دوپایه** است. کاربرد شاخص آن بیشتر **زینتی و منظر شهری** است؛ با این حال دانه‌های خوراکی آن (پینیون/ *piñones*) در خاستگاه جنوبی آمریکای جنوبی مصرف می‌شود و استفاده صنعتی/دارویی مشهور و رایجِ گسترده‌ای مانند برخی مخروطیان رزینی ندارد.

افرای قندی - این گیاه با نام علمی Acer saccharum و نام مرسوم (Sugar Maple) که به فارسي افرا قندی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Sapindaceae بومي بومی شرق آمریکای شمالی؛ از جنوب کانادا تا شمال‌شرق و مرکز ایالات متحده، به‌ویژه در جنگل‌های پهن‌برگ معتدل و خاک‌های عمیق و خنک رشد می‌کند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی عمیق، حاصلخیز و غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب؛ ترجیحاً خاک کمی اسیدی؛ pH حدود 5.5 تا 7

لیکوآلا گراندیس - لیکوالا گراندیس (Licuala grandis) که در جهان با نام‌های **Ruffled Fan Palm** یا **Vanuatu fan palm** شناخته می‌شود، نخل زینتی سایه‌پسند با برگ‌های **بادبزنی بزرگ، چین‌دار و تقریباً دایره‌ای** و دمبرگ‌های بلند است. این گیاه در ایران معمولاً با عنوان **نخل بادبزنی لیکوآلا** یا **لیکوآلا** عرضه می‌شود. برای رشد مطلوب به **نور زیادِ غیرمستقیم تا نیم‌سایه** نیاز دارد و آفتاب مستقیم می‌تواند موجب سوختگی برگ شود. دمای مناسب آن حدود **۱۸ تا ۳۰°C** است و به **سرما و یخبندان حساس** بوده (بهتر است زیر ۱۵°C قرار نگیرد). رطوبت مطلوب **بالا (حدود ۶۰٪ به بالا)** همراه با تهویه ملایم است؛ خشکی هوا باعث قهوه‌ای شدن نوک برگ‌ها می‌شود. عمده کاربرد آن **زینتیِ فضای داخلی روشن، گلخانه و فضای سبز گرمسیری** است و کاربرد دارویی یا صنعتی شاخص و شناخته‌شده‌ای مانند برخی نخل‌ها برای آن گزارش نشده است.

Smoke Tree - درخت پَر (*Cotinus coggygria*) درختچه‌ای خزان‌دار از تیرهٔ سماقیان است که به‌طور طبیعی در نواحی معتدلِ گرمِ اوراسیا (از جنوب اروپا تا آسیای غربی) می‌روید و عمدتاً در دامنه‌های سنگلاخی، جنگل‌های باز، حاشیهٔ بیشه‌ها و خاک‌های نسبتاً آهکی و کم‌عمق دیده می‌شود. این گونه نورپسند است و در آفتاب کامل بهترین رشد و رنگ‌گیری را دارد، اما سایه‌روشن را نیز تا حدی تحمل می‌کند. دمای معتدل تا گرم را می‌پسندد و به سرما مقاوم است؛ در عین حال پس از استقرار، به خشکی نسبتاً بردبار بوده و رطوبت متوسط با زهکشی خوب برای آن مناسب‌تر از رطوبت و ماندابی‌شدن خاک است. از نظر ریخت‌شناسی، معمولاً به‌صورت درختچه یا درخت کوچک چندساقه با تاج گسترده رشد می‌کند. برگ‌ها ساده، متناوب، بی‌دندانه تا اندکی موج‌دار و بیضی تا تخم‌مرغی هستند و در پاییز غالباً به رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز درمی‌آیند. گل‌ها ریز و در خوشه‌های باز ظاهر می‌شوند و ویژگی شاخص گیاه، دمگل‌ها و تارک‌های کرک‌دارِ پس از گل‌دهی است که توده‌ای پرمانند و مه‌آلود ایجاد می‌کند و علت نام «درخت پَر/اسموک‌تری» همین نمای «دودی» تاج گل‌آذین است. نام‌های رایج: در ایران بیشتر با نام‌های «درخت پَر» و گاهی «اسموک‌تری/درخت دود» شناخته می‌شود؛ در جهان با نام‌های انگلیسی **Smoke tree / Smokebush** و نام‌های معادل در زبان‌های اروپایی (مانند *Perückenstrauch* در آلمانی) رایج است. این گیاه به‌طور ویژه به‌عنوان گونه‌ای زینتی برای رنگ پاییزی و گل‌آذین پرمانندش شهرت دارد.

Dwarf Variegated Mirror Plant

Psorothamnus schottii (Torr.) Barneby

Cuban Wax Palm - این گیاه با نام علمی Copernicia hospita و نام مرسوم (Cuban Wax Palm) که به فارسي نخل مومی کوبایی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Arecaceae بومي بومی کوبا، به‌ویژه مناطق خشک و نیمه‌خشک با خاک‌های آهکی مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: متوسط رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 22 خاک: خاک شنی یا لومی با زهکشی بسیار خوب، ترجیحاً آهکی، مقاوم به خشکی پس از استقرار، با pH خنثی تا قلیایی

Mojave Indigo Bush

بلوبری،درختچه بلوبری تا ارتفاعی حدود 2.5-1.5 متر قد می کشد.

ازگیل ژاپنی،Chinese plum، کاربرد زیادی در طراحی فضای سبز دارد

درخت فلامینگو، گرما را تحمل می کند

درخت کافور،در زمین‌های مرطوب، ریشه‌های این درخت بجای فرورفتن در عمق خاک در جستجوی رطوبت، از سطح خاك برآمده می‌شود و مزاحمت ایجاد می کند

، گل شرابی، این درختچه خزان کننده، آمریکای شمالی