کاکتوس ساگوارو

دانستنیهای علمی

کاکتوس ساگوارو با نام علمی Carnegiea gigantea گونه ای از کاکتوس ها است که میتواند به اندازه یک درخت بزرگ شود. این گونه بومی صحرای Sonoran در ایالت آریزونا ایالات متحده و همچنین شمال مکزیک و بخش کوچکی از کالیفرنیا در ایالات متحده میباشد و درخت ایالتی ایالت آریزونای آمریکا میباشد.

ساگوارو (saguaro) نام معمول این گیاه است که از زبان اسپانیایی آمده ولی منشاء اصلی آن زبان O'odham است.

خصوصیات - معرفی

نور مورد نياز خیلی زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 21 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز مخلوط خاک لوم و شن و ماسه کوچک برای زهکشی بهتر

ساگوارو ها طول عمر نسبتاً طولانی دارند و میتوانند تا 75 سال یا حتی بیشتر عمر کنند. برخی از نمونه های آن حتی ممکن است بیش از 150 سال زندگی کنند.

بزرگترین saguaro شناخته شده که به Champion Saguaro معروف است در Maricopa County آریزونا رشد می کند و 13.8 متر (45.3 فوت) بلندی دارد و قطر آن 3.1 متر (10 فوت) است.

این نوع کاکتوس می تواند از 15 تا 50 فوت ارتفاع داشته باشد.

تیغ های saguaro در دوران ارتفاع کمتر از 2 متر به سرعت رشد می کنند و این رشد تا یک میلی متر در هر روز میتواند باشد.

گلهای سفید و زرد در شب ظاهر میشوند و فصل رویش آن ها ماه های آوریل تا ژوئن است و میوه آن در اواخر ماه ژوئن ظاهر میشود. هر میوه شامل حدود 2000 دانه به همراه بافت همبند شیرین گوشتی است.

پرندگان بومی مانندGila woodpeckers, purple martins, house finches و gilded flickers در داخل سوراخ های کاکتوس ساگوارو زندگی می کنند

در هنگام بارندگی بدنه این گیاه پر ازآب شده و بزرگ می‌شود و پره‌ها به طرفین گسترش پیدا می‌کنند در فصل بهار گیاه ساگوارو گلهای سفید مایل به کرم فنجانی شکل در می‌آورد این گلها حیوانات زیادی گرده افشانی می‌شوند که از جمله آن حیوانات می‌توان فاخته که در روز روی آن می‌نشیند و خفاش که در شب روی آن می‌نشیند را نام برد

ساقه بشکه‌ای شکل آن دارای پره‌های موازی که روی آنها توسط تیغه‌هایی پوشانده شده‌است می‌باشد.

شرایط محیط رشد

هر گاه باران می آید این کاکتوس با حفظ آب و مصرف آرام آن طی مدت بی آبی خود را حفظ میکند.

کاکتوس ساگوارو نیاز به خورشید کامل و مخلوط خاک خوب زهکشی شده دارد. در گلخانه ها ، استفاده از مخلوط خاک لوم و شن و ماسه کوچک برای زهکشی بهتر توصیه میشود. این گیاه میبایست به خوبی آبیاری شود ولی باید اجازه داد تا خاک آن به طور کامل قبل از آبیاری مجدد خشک شود. آنها را یک بار در سال با کود متعادل تغذیه نمایید. این گیاهان بیشترین رشد را در طول ماه های زمستان در گلخانه دارند و در صورتی که شرایط مناسب باشد آنها می توانند تا 8 اینچ در سال بلند شوند. در طی دوره رشد، گیاهان در اتاق سرد با درجه حرارت شبانه 7 درجه سانتیگراد و در طول روز بین 18 تا 23 درجه سانتیگراد نگه دارید. در طول ماههای تابستان، گیاه آبیاری کمی نیاز دارد تا از پوسیدگی حفظ شود.

مقابله به آفات کاکتوس ساگوارو

آفات رایج کاکتوس ساگوارو

مهم‌ترین آفات Carnegiea gigantea شامل شپشک‌های آردآلود و سپردار، کنه‌های تارتن و گاهی تریپس هستند که با مکیدن شیره گیاه باعث زردی، توقف رشد و لکه‌های نقره‌ای می‌شوند. وجود توده‌های پنبه‌ای سفید، چسبندگی سطح (عسلک) و دوده سیاه نشانه آلودگی فعال است. همچنین لارو برخی حشرات می‌تواند به بافت‌ها نفوذ کرده و زخم ایجاد کند.

روش‌های کنترل آفات

در آغاز آلودگی، جداسازی گیاه و پاک‌سازی موضعی با پنبه آغشته به الکل 70٪ مؤثر است. برای آلودگی گسترده، استفاده هدفمند از صابون حشره‌کش یا روغن‌های باغبانی (با تهویه مناسب و دور از آفتاب مستقیم) توصیه می‌شود. آبیاری بیش از حد و نیتروژن بالا، حساسیت به آفات مکنده را افزایش می‌دهد. کنترل بیولوژیک (کفشدوزک‌ها علیه شپشک‌ها) در گلخانه‌ها کاربردی است.

امراض مهم و مدیریت آن‌ها

شایع‌ترین بیماری‌ها پوسیدگی‌های قارچی/باکتریایی و «پوسیدگی نرم» هستند که با قهوه‌ای شدن، بوی نامطبوع و فرورفتگی بافت همراه‌اند. علت اصلی، رطوبت ماندگار، زهکشی ضعیف و زخم‌های مکانیکی است. بخش آلوده را تا رسیدن به بافت سالم با ابزار استریل ببُرید، اجازه دهید زخم خشک و پینه ببندد، سپس در بستر بسیار سبک و خشک کشت کنید. در شرایط پرخطر، قارچ‌کش‌های مسی یا سیستمیک با احتیاط و طبق برچسب مصرف شوند.

نحوه تکثیر کاکتوس ساگوارو

کاکتوس ساگوارو رشد آهسته ای دارد و از کاشت بذر به وجود میآید و هرگز از طریق قلمه قابل تکثیر نیست.

تولید مثل در طبیعت

کاکتوس ساگوارو (Carnegiea gigantea) در بهار و اوایل تابستان گل‌های سفیدِ شب‌گشا تولید می‌کند. گرده‌افشانی عمدتاً توسط خفاش‌های شهدخوار، سپس پرندگان و حشرات انجام می‌شود و این تنوع گرده‌افشان‌ها شانس تشکیل میوه را بالا می‌برد. پس از گرده‌افشانی، میوه‌های قرمز و شیرین شکل می‌گیرند که هزاران دانه سیاه ریز دارند. پراکنش بذر بیشتر توسط پرندگان میوه‌خوار و پستانداران کوچک صورت می‌گیرد و دانه‌ها همراه با فضولات در نقاط مناسب‌تر رها می‌شوند. استقرار نهال‌ها معمولاً زیر سایه «گیاهان پرستار» رخ می‌دهد؛ بوته‌ها یا درختچه‌ها با کاهش تابش و دما، بقا را افزایش می‌دهند.

روش‌های تکثیر در خانه

رایج‌ترین روش، تکثیر از بذر است. بذر تازه را روی بستر بسیار سبک و استریل (مثلاً ترکیب پیت/کوکوپیت با پرلیت) پخش کنید، تنها اندکی فشار دهید و با پوشش شفاف رطوبت را بالا نگه دارید. نور زیادِ غیرمستقیم و گرمای ملایم، جوانه‌زنی را بهبود می‌دهد و پس از سبز شدن باید تدریجاً تهویه را افزایش داد تا از قارچ جلوگیری شود.

تکثیر از قلمه در ساگوارو محدودتر است، اما گاهی از شاخه‌های جانبی (اگر موجود باشد) ممکن می‌شود. قلمه باید چند هفته در جای خشک پینه ببندد، سپس در خاک بسیار زهکش‌دار کاشته شود. آبیاری تا زمان ریشه‌دهی باید حداقلی باشد تا پوسیدگی رخ ندهد.

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

دنده‌های این کاکتوس توسط سرخ‌پوستان بومی برای ساختمان‌سازی استفاده می‌شده‌است

میوه های کاکتوس ساگوارو برای مردم محلی به شدت با ارزش است و از خوراک های مرسوم است.

ساير تصاوير :  

گياهان ديگر از همين خانواده :

آشنایی با تیره کاکتوس و جنس های آن