٢٤/١٢/١٤٤٠ --- 8/26/2019 --- ۱۳۹۸ دوشنبه ۴ شهريور امروز
 
پایگاه اطلاع رسانی گل و گیاه، باغبانی و فضای سبز
Signup  Login  صفحه اصلی  | پرسش و پاسخ  | خدمات  | فروشگاه  | نقشه سایت  | لیست گیاهان  | تماس با ما  | RSS  | درباره ما
لینک های اصلی
جستجو  
آخرین مطالب
فوت و فن باغبانی امروز
گل برف گیاهی مقاوم به سرما
تصویر روز
طراحی و اجرای فضای سبز
طراحی و اجرای فضای سبز
آمار بازدید سایت
بازدید کننده آنلاین :  16  نفر
بازدید امروز :  1548  بازدید
بازدید دیروز :  12210  بازدید
تبلیغات متفرقه
تلگرام نارگیل
آویشن باغی  -  GARDEN THYME
THYMUS VULGARIS : نام علمی
  LAMIACEAE  - نعناعیان : خانواده
نواحی مدیترانه و جنوب اروپا : بومی منطقه
English thyme : نام های دیگر
خاک و تغذیه دمای ایده آل محیط آبیاری و رطوبت نور محیط
خاک های سبک حاوی ترکیبات کلسیم و با ضخامت زیاد سطح الأرض
آب و هوای خشک و نیمه خشک
کمی مرطوب
زیاد

آویشن باغی

دانستنی های علمی:

آویشن باغی یا آویشن آلمانی یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی و ادویه ای است. تیموس کلمه ای یونانی و به معنای شجاع می باشد. این گیاه را نماد شجاعت می دانسته اند، بطوریکه در تاریخ آمده است، زنان یونان باستان این گیاه را به لباس شوهرانشان که عازم جنگ بودند می دوختند. آنها معتقد بودند که آویشن سبب شجاعت و در نتیجه پیروزی آنها در جنگ می شود.
آویشن باغی از قرن شانزدهم رسماً به عنوان یک گیاه دارویی معرفی شد. در تمام فارماکوپه های معتبر از پیکر رویشی این گیاه به عنوان دارو یاد شده و خواص درمانی آن مورد تأیید قرار گرفته است.

خصوصیات گیاهشناسی:

آویشن گیاهی خشبی و چندساله است. منشأ آن نواحی مدیترانه گزارش شده و در جنوب اروپا در سطوح وسیعی می روید. این گیاه در نواحی نیمه خشک زلاندنو مناطق وسیعی را بوجود می آورد. جنس تیموس دارای گونه های متعددی است که از نظر تیپ شیمیایی (کمیت و کیفیت مواد مؤثره) بسیار متفاوتند. 
ریشه مستقیم، کم و بیش چوبی و انشعاب های فراوانی دارد. ساقه مستقیم و چهارگوش و ارتفاع آن متفاوت است و به شرایط اقلیمی محل رویش بستگی دارد و بین 20 تا 50 سانتیمتر می باشد. پای ساقه چوبی است درحالیکه قسمت های فوقانی آن سبز رنگ است و انشعاب های فراوانی دارد. با گذشت سن گیاه، بر تعداد انشعاب های ساقه اضافه می شود و گیاه بسیار انبوه و پرپشت به نظر می رسد. 
برگ ها کوچک، متقابل و کم و بیش نیزه ای شکل و بدون نوک و بدون دمبرگ هستند. برگ ها پوشیده از کرک های خاکستری رنگ و حاوی اسانس است. گل ها کوچک، نر و ماده و به رنگ های سفید، صورتی یا ارغوانی مشاهده می شوند. گل ها به صورت مجتمع در قسمت های فوقانی ساقه هایی که از بغل برگ ها خارج می شوند، روی چرخه های مجتمع پدیدار می شوند. کاسه گل دارای دو لبه کاملاً مشخص است. لبه بالایی دارای سه دندانه کوتاه و نسبتاً پهن و لبه پایین از دو دندانه بلند و باریک کاملاً مشخص تشکیل شده است. کاسه گل پوشیده از کرک های غده ای حاوی اسانس است، گل ها از سال دوم رویش اواسط اردیبهشت ظاهر می شوند. 
میوه فندقه به رنگ قهوه ای تیره و طول آن یک میلیمتر است. داخل میوه چهار بذر به رنگ قهوه ای تیره وجود دارد. بذر آویشن بسیار ریز است. وزن هزار دانه 0.25 تا 0.28 گرم است. 
پیکر رویشی آویشن از بوی مطبوعی برخوردار است که ناشی از وجود اسانس می باشد. اسانس در کرک های غده ای ساخته و ذخیره می شود. اندام های هوایی این گیاه (غیر از ساقه های چوبی) حاوی اسانس هستند. مقدار اسانس در شرایط اقلیمی مختلف، متفاوت و بین 1 تا 2.5 درصد است. در پیکر رویشی آویشن غیر از اسانس ترکیباتی مانند تانن (8 تا 10 درصد)، فلاونوئید، ساپونین و مواد تلخ وجود دارد.  

شرایط محیط رشد:

آویشن باغی گیاهی مدیترانه است و در طول رویش به هوای گرم و نور کافی نیاز دارد. این گیاه خشکی دوست است و به سهولت قادر به تحمل خشکی و کم آبی می باشد. کشت این گیاه در زمین های گود و زمین هایی که سبب آب ایستایی شود مناسب نیست، زیرا به غرقابی بودن زمین به شدت حساس است. در فصول سرد و در زمستان چنانچه روی گیاهان را برف نپوشاند ممکن است تحت تأثیر سرما قرار گرفته و خشک شوند. چون نور نقش عمده ای در کمیت و کیفیت اسانس آویشن باغی دارد، توصیه می شود برای کشت آن از مناطق آفتابی و از دامنه جنوبی تپه ها استفاده شود. 
خاک های سبک حاوی ترکیبات کلسیم و با ضخامت زیاد سطح الأرض، خاک های مناسبی برای کشت آویشن باغی هستند. خاک های سنگین برای کشت این گیاه مناسب نیست و سبب کاهش عملکرد پیکر رویشی و اسانس آن می شود. تهویه خاک نقش عمده ای در افزایش عملکرد دارد. رطوبت و آبیاری زیاد نه تنها برای رویش این گیاه مناسب نیست بلکه سبب کاهش کمیت و کیفیت اسانس آویشن می گردد. 
پی اچ خاک برای کشت آویشن باغی بین 4.5 تا 8 مناسب است. 
افزودن مواد و عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به خاک باید با دقت انجام گیرد. زیرا مواد غذایی فراوان یا کمبود این مواد در خاک هایی که آویشن کشت می شود مناسب نیست و در هر دو حالت سبب کاهش عملکرد پیکر رویشی و اسانس می شود. 
قبل از کشت، خاک باید مورد تجزیه و ازمایش قرار گیرد و مقادیر ازت، فسفر و پتاس آن اندازه گیری و با در نظر گرفتن مقدار آنها اقدام به کوددهی شود. 

خواص درمانی و موارد مصرف:

ترکیبات موجود در آویشن دارای خواص ضدعفونی کننده، خلط آور، ضدمیکروب، ضدقارچ، تونیک و ضدانگل هستند. انواع آویشن در درمان سرفه، به عنوان ضد نفخ، تقویت کننده دستگاه هاضمه و آرام بخش بکار می رود. در صنایع غذایی در انواع غذاهاف پیتزا و مانند آن به عنوان یک طعم دهنده به کار می رود. بسیاری از گونه های آویشن به دلیل تولید شهد فراوان برای پرورش زنبور عسل مورد استفاده قرار می گیرند، عسل حاصل از آن طعم و عطر ویژه ای دارد. همچنین از آویشن در ایجاد فضای سبز، باغ های صخره ای و گل گلدانی می توان استفاده کرد. 

ترکیبات شیمیایی:

آویشن دارای اسانس است که مهترین ماده تشکیل دهنده آن تیمول نام دارد. علاوه بر آن، متیل کاویکول، سینئول و بورنئول نیز در اسانس آویشن وجود دارد. مواد دیگری مانند فلاونوئید (آپی ژنین و لوتئولین) و تانن هم در گیاه وجود دارد.

تکثیر:

آویشن را از توسط بذر و یا از طریق رویشی می توان تکثیر کرد. کشت توسط بذر به دو روش مستقیم و غیرمستقیم انجام می گیرد.
کشت مستقیم: بذر را در زمان مناسب به صورت ردیفی در زمین اصلی کشت می کنند. مقدار بذر مورد نیاز برای هر هکتار زمین 5 تا 6 کیلوگرم است. به لحاظ کوچک بودن بذر و همچنین از آنجا که گیاهان رویش یافته از بذر رشد و نمو کندی دارند، لذا کشت مستقیم در سطوح کوچک توصیه می شود. در کشت مستقیم بهتر است بذرها در طول ردیف به صورت متراکم کاشته شوند و پس از رویش، بوته ها را به تعداد مناسب تنک کرد.
کشت غیرمستقیم: در این روش، بذرها را در فواصل مناسب در خزانه هوای آزاد که بستر آن برای کشت آماده شده است کشت می کنند. بذر مورد نیاز برای هر متر مربع خزانه 0.8 تا 1 گرم است. چون بذر آویشن بسیار کوچک است لذا، جهت تسریع در کاشت و همچنین یکنواختی تراکم بذرها در ردیف ها بهتر است به نسبت یک به سه با ماسه نرم  (یک قسمت بذر و سه قسمت ماسه) مخلوط شود. عمق بذر در خزانه 0.5 سانتیمتر مناسب است. پس از ابیاری منظم و وجین علف های هرز سطح خزانه، اواخر بهار و اوایل تابستان  (تیر) زمان مناسبی برای انتقال نشاها به زمین اصلی است. در این مرحله نشاها از ریشه های مناسبی به طول پنج تا هفت سانتیمتر برخوردار بوده و به سهولت قادرند شوک حاصل از انتقال را تحمل کنند. در هر چاله دو یا سه نشا می توان کشت کرد.
در سطوح کوچک کشت عمل انتقال نشا به زمین اصلی را می توان با دست انجام داد. در حالیکه در مقیاس وسیع این عمل فقط با ماشین امکان پذیر است. 
برای هر هکتار زمین به 160 تا 240 هزار نشا نیاز است. با کشت 500 تا 600 گرم بذر با کیفیت مطلوب در خزانه هوای آزاد می توان به این تعداد نشا دست یافت.
تکثیر رویشی: تکثیر رویشی با تقسیم بوته انجام می گیرد. پس از خارج کردن گیاهان دو یا سه ساله سالم و عاری از هر گونه آلوگی قارچی از خاک هر بوته را به چند قطعه تقسیم کرده و در زمین اصلی کشت می کنند.   


: منابع  

تصاویر گیاه آویشن باغی:

با در نظر گرفتن مواردی چون زیبایی، خواص دارویی، کاربرد های صنعتی، مقاومت در برابر شرایط محیطی و آفات، سهولت دسترسی برای خرید و ... به این گیاه از 1 تا 10 نمره دهید :

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

لطفاٌ با عضویت در سایت نارگیل و قرار دادن اطلاعات و تجربیات خودتان از این گیاه در زمینه های دانستنیهای علمی، خصوصیات ظاهری،شرایط نگهداری، خواص گیاه، عوارض و درمان، چگونگی تکثیر و ... در بخش نظرات، مقاله فوق را کامل نمایید

همچنین میتوانید در بخش گفتگوی گروهی و پرسش و پاسخ شرکت نمایید
 
 
مطالب این صفحه را پسندیدم
Like
 
برای ثبت نظر و یا پرسش میبایست در سایت عضو باشید و به سیستم وارد شوید . ورود
 

گیاهان دیگر از همین جنس :
تیموس‌
آویشن برگ باریک

گیاهان دیگر از همین خانواده :
پیچک سوئدی
مریم گلی کبیر
چای کوهی
رزماری
مریم گلی
 
فروشگاه اینترنتی نارگیل  
Loading
Loading
Nargil Logo gray

© تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به نارگیل است. استفاده از مطالب در رسانه های آموزشی با ذکر منبع و لینک به صفحه مربوطه بلا مانع است
آخرین مطالب :


مقالات پر بازدید :


صفحه اصلی  | پرسش و پاسخ  | خدمات  | فروشگاه  | نقشه سایت  | تماس با ما  | RSS
فهرست گل و گیاه   |  نمایشگاههای گل و گیاه   |  اخبار گل و گیاه   |  مقالات گل و گیاه   |  مؤسسات گل و گیاه
ورود / عضویت