نام علمي
Solanum caripense
دانستنیهای علمی
ردهبندی و جایگاه گیاهشناسی
Solanum caripense که در منابع محلی با نام «تزیمبالو» شناخته میشود، گونهای از سردهٔ Solanum در خانوادهٔ Solanaceae (بادنجانیان) است؛ همان خانوادهای که گوجهفرنگی، سیبزمینی و بادمجان نیز در آن قرار دارند. این گونه معمولاً بهعنوان یک گیاه میوهدار نیمهچوبی یا بوتهای معرفی میشود و از نظر آرایهشناسی در میان گونههای میوهدار سردهٔ Solanum جای میگیرد.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
خاستگاه S. caripense عمدتاً به نواحی کوهستانی آند در شمال آمریکای جنوبی نسبت داده میشود. پراکنش طبیعی آن در دامنهها و درههای آندی، جایی که شرایط اقلیمی معتدل تا خنککوهستانی برقرار است، گزارش شده و در برخی مناطق فراتر از زیستگاه بومی نیز بهصورت کشتشده یا نیمهوحشی دیده میشود.
زیستگاه و ویژگیهای بومشناختی
این گیاه بیشتر با زیستگاههای لبه جنگلها، بیشهزارها، شیبهای مرطوب و نواحی نیمهباز کوهپایهای سازگار است. حضور آن در محیطهایی با نور فیلترشده یا آفتاب ملایم و خاکهای نسبتاً غنی و دارای زهکشی مناسب گزارش میشود. در بومسازگانهای آندی، این گونه میتواند بخشی از پوشش گیاهی ثانویه پس از آشفتگیهای طبیعی یا انسانی باشد.
تاریخچه و اهمیت علمی
S. caripense در کنار برخی دیگر از گونههای میوهدار Solanum، در ادبیات گیاهشناسی بهعنوان یکی از ذخایر ژنتیکی ارزشمند برای مطالعه تنوع درونسردهای مطرح است. پژوهشهای تاریخی و معاصر بر شناخت خاستگاه، سازگاریهای ارتفاعی و جایگاه آن در تکامل گروههای میوهدار Solanum تمرکز داشتهاند و این امر آن را به گونهای مهم برای مطالعات سامانهشناسی و بومگیاهشناسی تبدیل کرده است.
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی گرم
خاک مورد نياز
کشت در انواع مختلفی از خاک ها
|
گیاه "تزیمبالو" یا نام علمی Solanum caripense یکی از درختچه های همیشه سبز از خانواده ی بادمجانیان (Solanaceae) می باشد. این گیاه بومی جنوب آمریکا بوده و دارای میوه های خوراکی است.
میوه ی تزیمبالو ارتباط خویشاوندی نزدیکی با میوه Pepino (Solanum muricatum) دارد. و اعتقاد بر این است که تزیمبالو از اجداد گونه های وحشی پپینو می باشد.
همچنین این گیاه از خویشاوندان گونه های دیگری از بادمجانیان مانند گوجه فرنگی (Solanum lycopersicum)، نارانجیلا (Solanum quitoense) و گیاه تخم مرغ (Solanum melongena) است.
میوه این گیاه حتی در نواحی بومی آن مانند کلمبیا، اکوادور، بولیوی، پرو و شیلی نیز بسیار کمیاب است.
این گیاه دو تا سه سال پس از کشت بذرها به باردهی می رسد. میوه ها گرد، سته ای و به اندازه ی دو سانتیمتر بوده که در زمان رسیدن کامل به رنگ زرد تا سبز کمرنگ با خطوطی طولی و به رنگ تیره دیده می شوند. مزه و بافت این میوه ها همانند پپینو است و بسیار آبدار می باشد.
شرایط محیط رشد
این گیاه آب و هوای گرم و بدون یخبندان را برای رشد ترجیح می دهد. گیاه می تواند در دماهای کمتر از -2.5 درجه سانتیگراد (27 تا 28 درجه فارنهایت( نیز زنده بماند اگرچه ممکن است در این شرایط، برگ ها ریزش کنند. تزیمبالو می تواند فصول گرم و طولانی مدت را تحمل کند و در چنین شرایطی رشد کند.
این گیاه همچنین برای رشد بهینه به آفتاب کامل و آبیاری منظم نیاز دارد.
تزیمبالو به خوبی در شرایط گلخانه ای می تواند رشد کند.
مقابله به آفات تزیمبالو
این گیاه نسبت به سرما، آفات و بیماری ها حساس می باشد. ولی مانند سایر اعضای خانواده ی بادمجان، این گیاه نیز بیشترین جذب حشرات مانند آفت ها، پروانه های سفید، سوسک ها و عنکبوت ها را دارد.
نحوه تکثیر تزیمبالو
تکثیر این گیاهان از طریق کشت بذرها صورت می گیرد. گیاهان به وجود آمده از بذر، حدود 2 تا 3 سال پس از کشت به باردهی می رسند.
بذرها در دمای 25 درجه سانتیگراد و پس از 3 تا 6 هفته جوانه می زنند.
میوه تزیمبالو در صنایع غذایی برای تولید مربا، ژله، سس و کنسانتره کاربرد دارد و میتواند منبع رنگدانههای طبیعی باشد. پکتین و ترکیبات اسیدی میوه، آن را برای تولید فرآوردههای ژلشونده و طعمدهندههای طبیعی مناسب میکند. همچنین عصارههای استانداردشده میوه میتوانند بهعنوان افزودنی آنتیاکسیدانی طبیعی در فرمولاسیون برخی محصولات غذایی و آرایشی-بهداشتی استفاده شوند.