بیماری فیزیولوژیک برونزوی برنج عمدتاً در مناطق مرطوب و خاکهای با زهکشی ضعیف بروز میکند و طی ۹ هفته نخست پس از نشاکاری با لکههای قهوهای در نوک برگهای مسن آغاز شده و گسترش مییابد. شدت علائم بسته به نوع خاک متفاوت است؛ در خاک شنی لکههای قهوهای-قرمز زودرس و در خاک پیت زردی برونزوی (بهویژه پس از مصرف سولفات آمونیوم) دیده میشود. بیماری با آسیب ریشه، تأخیر رشد، افزایش سنبلچههای عقیم و کاهش عملکرد در خاکهای اسیدی و دارای H₂S و آهن فرو تشدید میشود. بهبود زهکشی، افزودن کاهوکلش، تأخیر در غرقاب، جایگزینی اوره و آهک بهجای سولفات آمونیوم و مصرف نیتراتها از راهکارهای مدیریتی پیشنهادی است.
بیماری فیزیولوژی برونزوی برنج(Bronzing) :
بیماری برونزوی در مناطق مرطوب کشور سری لانکا و در خاک هائی که به خوبی زهکشی نشده اند بروز می کند.
علائم بیماری در 9 هفته اول پس از نشای بذنج بصورت لکه های کوچک قهوه ای در نوک برگ های مسن بروز می کند که بتدریج تمام سطح برگ ها را فرا می گیرد.
این لکه ها در صورت شدید شدن بیماری ممکن است به برگ های فوقانی گیاه نیز سرایت کند. این بیماری در دو نوع مختلف خاک علائم متفاوتی به شرح زیر بوجود می آورد.
1- در خاک های شنی بلافاصله پس از نسای لکه های قهوه ای متمایل به قرمز در برگ ها پدیدار میشود.
2- در خاک های پیت مخصوصا در مواقعی که کود سولفات آمونیوم به صورت سرک به گیاهان داده شده باشد حداکثر تا 2 ماه پس از نشا علائم برونزوی زرد در گیاهان بوجود می آید.
در مواقع شدت بیماری رشد گیاهان ممکن است به تعویق افتاده و منجر به تولید تعداد زیادی سنبلچه های عقیم شود.
ریشه ها نیز از این بیماری آسیب دیده و معمولا کوچک و خشن شده برنگ قهوه ای تیره در می آیند. علائم بیماری در خاک های اسیدی شدیدتر بروز کرده و منجر به کاهش بیشتر محصول میشود. علاوه بر این شدت بیماری ذر خاک هائیکه گاز هیدروژن سولفوره و ترکیبات آهنی فرو در اطراف ریشه متمرکز می شود افزایش می یابد.
برای پیشگیری از این بیماری علاوه بر بهبود بخشیدن سیستم زهکشی مزرعه، اصلاح خاک های شنی از طریق اضافه نمودن کاه و کلش در زمین ضرورت دارد. علاوه بر این تاخیر در غرقاب نمودن مزارع، استفاده از کود اوره و آهک به جای سولفات آمونیوم و اضافه کردن نیترات پتاسیم و نیترات سدیم به خاک در پیشگیری از بروز بیماری کمک می کند.
استعمال مقادیر زیادی آهک در اصطلاح این قبیل خاک ها مؤثر است.